Odmiany Masochizmu

Le projet nouveau est arrivé!

2012-02-06T10:37:00.000+01:00

Praca w warsztacie zimowym toczy się pełną parą (głównie z ust, bo okazało się, że nie ruszony od wprowadzenia się do nowego lokum kaloryfer jest zapowietrzony - nie ma milszego odkrycia w najmroźniejszy dzień roku!). Tak powstaje mój nowy projekt, o którym tym razem powiem coś więcej, jak go skończę, dalibóg.

Człowiek - instytucja

2012-01-31T09:47:00.000+01:00

Ta smutna śmierć komiwojażera kanapek mogła nastąpić w każdej hipotetycznej instytucji kultury. Toteż...

Poza tym rysuję sobie czasem, maluję sobie czasem, brushpen całkiem wyparł niedoskonałe cienkopisy, czasem też zawijam się w kołdrę i śpię, szykując się do kolejnej transformacji, której kulminacja nastąpi w lipcu i będzie się nazywała Greta.

Wesoły rasizm

2012-01-18T11:33:00.001+01:00

Tak wyglądałby ruch "Free Nelson Mandela", gdyby powstał w Polsce, a rozprzestrzeniał się poprzez petycje na Facebooku. Ale to tak na marginesie tego, co właściwie chciałam powiedzieć, a mianowicie: byłam kiedyś u rodziców, żeby pooglądać sobie telewizję (jeżeli ma to znaczenie, to działo się w listopadzie) i zadziwiła mnie ogromna ilość wesołego rasizmu, zarówno w telewizji publicznej, jak i prywatnych stacjach. Mówię: ogromna, bo przed telewizorem spędziłam ze trzy godziny, co w pełni wystarczyło żeby zobaczyć:

- The voice of Poland - na scenie pojawia się mężczyzna o ciemniejszej (niż standardowa polska) karnacji, w małej czapeczce. Kayah woła do niego "Salam Alejkum!", składa ręce w hinduskim geście powitania. Salwy śmiechu. Mężczyzna jest GREKIEM (w połowie), więc z pozdrowieniem muzułmańskim i gestem namaste ma zapewne niewiele wspólnego, ale co tam. Jak inaczej, jak zabawnie.

- Kuchenne rewolucje Magdy Gessler, odcinek o chińskiej restauracji w Warszawie. Większość humoru opiera się na nieporozumieniach językowych i próbach wytłumaczenia chińskiemu właścicielowi, co lubią Polacy, bo jesteśmy w Polsce. Padają tak zabawne zdania jak "Paszteciki nabierają ciepła przy pomocy oryginalnego chińskiego urządzenia. Mikrofali. Zapewne made in China. Nawet ryż powstaje tu w kontakcie z dziełem chińskiej techniki". "Czapka niewidka działa idealnie. Ciekawe, czy jest made in China". "Nikt nie wpadłby na to, żeby połączyć takie barwy. Ale Chińczycy zawsze mają inne pomysły!" oraz uprzejmy komentarz narratora, dotyczący komunikacji w kuchni "Białe - to kurczak. Zimne - to lodówka. A w małym okrągłym podaje się zupę". Ha haaaaaa... Żeby nie było jednak zbyt jednostronnie, Magda Gessler mówi do właścicieli restauracji "No, to teraz pokażcie mi tę swoją chińską gimnastykę", wykonuje kilka karykaturalnie koślawych figur tai chi, śmieje się rubasznie i mówi, że reszty nauczy się jutro. Boki zrywać.

Tak to było w listopadzie. A w tym roku trafiłam już na świetny żart posła Suskiego. Dlatego koniec z jakimś tam życiowym malkontenctwem w moich komiksach, widzę dla siebie nowy kierunek. Wesoła dyskryminacja. ONI są inni. MY jesteśmy normalni i jednak postępowi, więc żadne getto, żaden język nienawiści. Od dzisiaj strzelamy śmiechem.

Pomaluj mi świat na żółto i na niebieskio (i zielono i brązowo)

2012-01-09T10:51:00.000+01:00

Oto urocza świąteczna reklama Ruchu, sfotografowana niezbyt może ostro, ale na tęgie WTF wystarczająco wyraźnie. Dwukolorowe "naczytaj" - to jakaś nieodgadniona dla mnie gra słów? NAczytaj? naCZYTAJ? Straszliwa paleta - nie uważam, że święta muszą być zawsze oddawane w tonacji czerwono-zielono-złotej, ale dlaczego w skali szarości? Żeby lepiej było widać piękne barwy firmowe Ruchu (szczególnie na absurdalnie pokrytej błękitem gazecie)? I przede wszystkim ta radosna, rodzinna atmosfera - jedno dziecko umarło już z nudów, ozdabiając swoim zewłokiem skórzaną sofę przy kominku, typową dla polskiego mieszkania, drugie nosi się z zamiarem rozdrażnienia psa, który pewnie odgryzie mu głowę. Gloria in excelsis!

Firma produkująca Neomag nie może pozwolić sobie na niedomówienia: skoro reklama dotyczy preparatu niwelującego straszne skutki picia KAWY dominujący kolor jest jaki? NO JAKI? Brązowy! Kawowy! I kawowy z mlekiem. Jakby skojarzenie było za słabe, na pierwszym planie jest ekspres (do kawy), na drugim filiżanka (prawdopodobnie z kawą), słowo "kawa" pada w tekście cztery razy, uzupełnione także o metaforyczną "małą czarną". Rozumiemy się?

Fun fact: nadal rysuję komiksy, chociaż nie wiem, kiedy wrzucę coś na bloga - jedyny pasek, który robię i który nie jest związany z żadnym projektem bazuje na żarcie tak rasistowskim, że nie wiem, czy wypada go pokazać światu.

Zaczarowany ołówek

2011-12-21T13:07:00.000+01:00

Jeden z tych szkiców, które zawsze będą wyglądać o wiele lepiej i dynamiczniej i naturalniej niż finałowa, przerysowana wersja. Chyba, że doznam przełomu technicznego. Kto wie.

Wiedzcie niniejszym, że żyję i pracuję.

Wielki atlas ciot polskich - Aligatorzyca

2011-12-13T08:48:00.000+01:00

Listopad spędziłam w uroczym towarzystwie polskich ciot. Na stronie korporacji ha!art możecie poznać całą opowieść o Aligatorzycy i przejrzeć inne karty atlasu.

Zadra, czyli tym razem sie udało!

2011-12-07T10:59:00.001+01:00

Drugie podejście do współpracy z "Zadrą" zakończyło się sukcesem: komiks jest podpisany jak należy, a jakość wydruku piękna. Tym razem możecie zapoznać się z trudami życia domorosłego ekologa, polecam też całość numeru, spis treści do obejrzenia TUTAJ, od razu z opcją zamówienia z pominięciem Empiku, wroga publicznego nr 1.

Bolek już wie, jak dbać o środowisko.

Tutaj dwie plansze w wersji oryginalnej, czyli kolorowej, plansza czwarta, będąca podsumowaniem i jakże zabawną puentą, dostępna jest jednak tylko w "Zadrze". Mam nadzieję, że mój demon marketingu zachęci Was do zakupów.

Snip snip

2011-12-03T18:48:00.001+01:00

Do prenumeraty naszych muzealnych gazet dołączył "Newsweek", a w nim znalazłam tę oto reklamę portalu randkowego "Sympatia". Zachwyca mnie mocarny uchwyt tego młodzieńca, zachwyca żelazne ciało jego partnerki, nie poddające się cierpieniu, które niewątpliwie zawładnęłoby kroczem każdej kobiety ulepionej z miększej gliny. Nie do przecenienia jest też afirmatywna narracja, towarzysząca ich znajomości - przyznają, że szukali swojego ideału, ale pokochali kogoś, kto odbiegał od wyobrażenia o perfekcyjnym partnerze (inna sprawa, że marzenia koncentrowały się tylko wokół wyglądu). Podsumowuje to hasło "Znajdź swój ideał, im się to udało!".

Hm.

Złote pszczoły w Domu Spotkań z Historią

2011-12-02T11:06:00.002+01:00

W ramach skrótowej sprawozdawczości wrzucam kilka zdjęć z wczorajszego wieczoru w Domu Spotkań z Historią, poświęconego promocji "Złotych Pszczół". Nie pojawił się nikt z regularnego komiksowa, bo w końcu to ani zabawne historyjki z puentą, ani plecy konia. Nie było też antologii, która nabiera barw w drukarni, można było za to pozyskać komplet zakładek z kadrami z każdej opowieści i biografiami autorek.

Powyżej Abram Rotfarb, bohater "Przemiany" konkuruje z barowym menu.

Znajome twarze - magister Łazowski, panna Wróbel (autorka kultowego paska komiksowego "Delfin" - 13 punktów w konkursie Gildii!), Joanna Bordowa i Marta Zabłocka. Pan Chmielewski, małżonek piszącej te słowa, jak zawsze ofiarnie robił zdjęcia, za co mu się (jak zawsze) nie zrewanżowałam i dlatego można odnieść wrażenie, że go nie było. A był.

Jeszcze nieco materiałów (auto)promocyjnych.

Prowadzący Cezary Polak, konsultant historyczny Kamil Kijek oraz autorki w stanie na godzinę 20.00, a potem rozszerzonym: Monika Powalisz, Joanna Jurczak, Malwina Konopacka, Olga Wróbel, Agata Nowicka, Anna Czarnota.

Na zakończenie Marta Zabłocka rozdała zainteresowanym tajemnicze piguły i poszliśmy do domu.

Kolejne spotkanie odbędzie się 16.12 na Chłodnej 25 i tam będzie można pobrać bezpłatny egzemplarz "Złotych Pszczół". Antologia, ze względu na dotację miasta, nie będzie sprzedawana, nakład 1200 egzemplarzy w połowie trafi do szkół i bibliotek, a w połowie pojawi się w rozmaitych warszawskich lokalizacjach, co czyni go zarazem trudnym i łatwym do zdobycia.

Także wiecie, jakby co, widzimy się na Chłodnej.

Złote pszczoły - Żydzi międzywojennej Warszawy

2011-11-23T12:58:00.002+01:00

Wczoraj ukazały się pierwsze informacje o "Złotych pszczołach", antologii poświęconej Żydom międzywojennej Warszawy. Ku mojej wielkiej dumie i satysfakcji zostałam zaproszona do tego projektu i w publikacji znalazło się 12 stron komiksu, który robiłam cały wrzesień do scenariusza Moniki Powalisz. To moja pierwsza tak profesjonalna współpraca i tak olśniewający finał (mówię o całości, nie moim komiksie).

Powyżej okładka (autorstwa Fontarte), strona tytułowa "Przemiany" i strona 6 tejże. Poniżej kilka słów Moniki:

Praca nad komiksem historycznym przypomina pracę archeologa – to nieustanne odkrywanie kolejnych warstw, które prowadzą jedynie do warstw następnych; stopniowe zanurzanie się w labiryncie powiązań, tropów, kolejnych ścieżek wydrążonych przez czas; wędrówka, która nie ma końca, bo każda odkryta warstwa jest zupełnie inna niż poprzednia.

Kiedy rok temu przystępowałam do pracy nad Złotymi pszczołami, przez długi czas szukałam klucza do opowieści, które miałyby przenieść czytelnika do barwnego, ale i bardzo skomplikowanego świata międzywojennej żydowskiej Warszawy. Zdecydowałam, że chcę opowiedzieć historie o ludziach, którzy w tym mieście żyli. Każdy z moich bohaterów: Ita Kalisz, Jakób Mortkowicz, Jerzy Gelbard, Roman Sigalin, Izabela Stachowicz, Guta Berliner, Natan Rapaport czy Abraham Rotfarb, zostawił po sobie jakiś ślad, który odłożył się, czasami cieńszą, a czasami grubszą warstwą w historii miasta. Często były to ślady, które urwały się nagle – tak jak w przypadku tragicznych okupacyjnych losów Gelbarda i Sigalina (Luksusowe duo) czy śmierci Mortkowicza (Kłosy między kartkami). Czasami poszczególne ludzkie historie kończyły się happy endem, jak w przypadku Izabeli Stachowicz (Lotem Czajki), Guty Berliner (Dziewczyna z fotografii), Ity Kalisz (Złote pszczoły) czy Abrahama Rotfarba (Przemiana).

Tytuł antologii odwołuje się do symboliki pszczoły. Pszczoła symbolizuje pracowitość, mądrość, posłuszeństwo, ale i nieśmiertelność. Pomiędzy rokiem 1939 a 1945 ten bogaty, różnorodny, mieniący się tysiącem odcieni i refleksów świat przestał istnieć. Zostały po nim odpryski, strzępy, ślady i warstwy, które wraz z upływem czasu straciły na wyrazistości, wyrwane z kulturowego i historycznego kontekstu. Pisząc poszczególne opowieści, składające się na tę antologię, starałam się, by ten świat, choć na krótki czas lektury, przestał być anonimowy – na powrót przemówił nazwiskami, adresami, kamienicami, pomnikami, fotografiami, datami.

Różnorodność tego świata świetnie udało się oddać poszczególnym rysowniczkom. Każda z nich, posługując się własną, indywidualną kreską, nadała bohaterom tych historii styl i charakter – przywróciła im drugie życie.
Do współpracy zaprosiłam grono wybitnych rysowniczek i artystek: Agatę „Endo“ Nowicką, Malwinę Konopacką, Olgę Wróbel, Zosię Dzierżawską, Annę Czarnotę oraz Joannę Jurczak. Nie wszystkie z nich do tej pory zajmowały się komiksem, ale wszystkie wywiązały się z zadania znakomicie. Czytelnik może potraktować tę antologię jako wstęp do własnych poszukiwań, wędrówek czy wycieczek po Warszawie. To podróż w czasie, którą można odbywać bez końca!

Tutaj jeszcze lista autorek:

"Złote pszczoły" - scen.Monika Powalisz, rys.Zofia Dzierżawska
"Przemiana" - scen.Monika Powalisz, rys.Olga Wróbel
"Luksusowe duo" - scen.Monika Powalisz, rys.Joanna Jurczak
"Kłosy między kartkami" - scen.Monika Powalisz, rys.Malwina Konopacka
"Dziewczyna z fotografii" - scen.Monika Powalisz, rys.Agata Nowicka
"Lotem czajki" - scen.Monika Powalisz, rys.Anna Czarnota

Tak więc owoce pracy jesiennej dojrzały, cała reszta nadal się smaży.

Gwiezdne dziecko

2011-11-07T09:55:00.000+01:00

Tak funkcjonowałby Thorgal, gdyby był bohaterem mojego bloga. Ilustracja stworzona dla "Thorgalverse", oczywiście.

Kartkówka

2011-11-03T11:07:00.000+01:00

Poza tym siedzę w domu w czapce i odprawiam cykliczne coroczne przewlekłe zapalenie zatok, raz z głową w garnku z parującym rumiankiem, a raz na powierzchni.

Fistful tygodnia

2011-10-28T11:56:00.000+02:00

Z Rosji powróciła ekipa Centrali i rysowniczek komiksów, uczestnicząca w otwarciu wystawy o polskim komiksie kobiecym. Zdjęcia ukradłam Adzie Buchholc, (przy okazji - "Dzienniki kryzysowe" doczekały się nowego odcinka!). Niesamowicie widzieć własny komiks w obcym języku, w dodatku z ładniejszym niż oryginalne liternictwem.

Pierwsza część mojego fanartu ukazała się na "Thorgalverse". W środę (2.11) zobaczycie tam Thorgala w nie do końca własnej osobie (chciałam wstawić ten opis nad komiksem, ale coś pomieszałam z kodami html i się już nie da. Nie powinnam chyba babrać się w rzeczach, o których nie mam pojęcia, co może potwierdzić moja mama, której w zeszłym tygodniu skasowałam dźwięk w laptopie pod pretekstem sprzątania nieużywanych programów).

Na koniec tego wizualnego chaosu zapraszam do zapoznania się z inicjatywą "Warkocze Muranowa". 10 listopada będę prowadziła w jej ramach warsztat komiksowy "Opowieści rodzinne", który już przygotowałam, więc ani mi, ani uczestniczkom nie grozi improwizacja w stylu tegorocznego BFK. Jeżeli jesteście kobietami 55 +, to zapraszam, a jeżeli nie, to dajcie mi swoje babcie, mamy, ciocie i znajome. Już ja je nauczę robić komiksy!

Kończę tego posta, nie mogę patrzeć na to, co z nim zrobiłam.

Kobiece sekrety

2011-10-25T12:00:00.000+02:00

Komiks z mojego klasycznego okresu, datowanego na wczesny sierpień 2011. Zgłosiłam go do "Kus!", łotewskiego magazynu komiksowego, ale odpadłam w selekcji. Dlatego też będzie ozdabiał bloga, opowiadając o kobiecych sekretach (taki był temat). W sumie, mimo śmiałego zabiegu ukazania CAŁEGO CIAŁA w ostatniej planszy, nie jestem zbytnio przekonana do całości (chociaż nadal bawi mnie tort w trzecim kadrze).

Było sobie weekend

2011-10-24T10:46:00.000+02:00

W sobotę odnieśliśmy spektakularne zwycięstwo nad magnetyzmem trasy łóżko-biurko, czego owocem była wyprawa do Zachęty. Można tam obecnie figlować na dwóch wystawach: "Spojrzenia 2011" i "Pokolenie przemiany. Nowa sztuka z Indii" (na tej drugiej są nawet KOMIKSY, więc nie ma strachu, że utoniecie w powodzi wysokiej sztuki, nie?). Obie polecam, są różnorodne, inspirujące i wprawdzie na solidne obejrzenie całości prezentowanych dzieł trzeba zarezerwować kilka godzin, ale warto (nie żebym uważała, że zazwyczaj wizyta w galerii to marnowanie czasu, a tu ha! wyjątkowo warto! - mam dzisiaj pewien problem z formułowaniem myśli na poziomie wyższym niż podstawówka).

Zdjęcia dokumentują nasz pobyt w lustrzanej chatce Ani i Adama Witkowskich.

Przy okazji prasówki stwierdziłam z radością, że tak lubiany przeze mnie topos bondowski w reklamie ma się dobrze.

A kiedy ja zajmuję się głupotami, Carrefour jest już gotowy do obchodów szalenie pozytywnego Święta Zmarłych.

Krąg życia

2011-10-17T10:20:00.001+02:00

Co poza tym? Skończyłam Ważne Zlecenie Nr 1, rozrysowałam kolejne 20 stron "Silva Rerum", walcząc z wątpliwościami, czy warto za rok (jeżeli dobrze pójdzie) wydać album o sobie sprzed kilku lat, skoro już teraz czuję pewien dystans do tej opowieści. Stanęło na tym, że warto. W tym tygodniu zabieram się do pracy nad moją Kaplicą Sykstyńską komiksu i ilustracji. Męczy mnie lęk wysokości.

Pies z kulawą nogą

2011-10-12T12:52:00.000+02:00

Komiks postowulacyjny

2011-10-10T10:20:00.000+02:00

Ciekawość to pierwszy stopień

2011-10-06T09:58:00.000+02:00

To jedna z tych historii na "Odmianach masochizmu", w których każde słowo jest prawdziwe. Niestety.

Poza tym chciałabym wspomnieć o nowym projekcie Centrali. Nazywa się Długi Debiut i jest szansą na wydanie pełnometrażowego komiksu na jasnych, z góry określonych warunkach. Jako przyszła autorka ze stajni Centrali (w tych cudownej, jasnej przyszłości, kiedy skończę "Silva Rerum") polecam zgłaszanie się. Cała sprawa wywołała już kontrowersje w środowisku komiksowym, których zupełnie nie rozumiem. Od siebie mogę powiedzieć tylko tyle, że od ponad roku Michał Słomka i Ania Suska wspierają mnie radą i promocją, kiedy tego potrzebuję, a nie dostarczyłam im jeszcze ani jednej gotowej strony albumu. Mam nadzieję, że uczestnicy "Długiego debiutu" okażą się bardziej zdyscyplinowani.

Ballada w sześciu strofach

2011-10-05T12:00:00.003+02:00

Prezentuję komiks, którym zamierzałam wysadzić w powietrze świat przedstawiony zina "Hurra". Wyobrażacie sobie? Patyczaki, które są z PATYKÓW? Ha! Redaktor Mazur przejrzał jednak mój plan i zostałam zesłana do "Kolektywu", żebym nabrała rozumu.

ERRATA: Na prośbę redakcji "Kolektywu" usuwam dwie plansze, zostawiając pierwszą (i tak jest najładniejsza). Wrzucę je ponownie za 14 dni, żeby nie sabotować sprzedaży magazynu.

MFKiG 2011, relacja starcza

2011-10-03T11:35:00.001+02:00

Spojrzyj Marylo, gdzie się kończą gaje -

Miasto, co z fabryk słynęło.

I wciąż zjeżdża tu lud spracowany

Podziwiać człowieczych rąk dzieło.

"Jak zawsze, w początkach jesieni!"

Po bramach niesie się szmer

Przybyli wszyscy do Łodzi

Na święto komiksu. I gier.

A rok był to ciężki! Cweloholokaust

I kryzys na rynku głęboki

Niejedna zadrżała ręka nad kartką

Niejeden pochmurnym okiem

Patrzył w przyszłość.

Lecz jak było w końcu? -pytacie

Naprawdę aż tak ponuro?

Więc o tym, co się zdarzyło

Pisz, moje nędzne pióro!

Usłyszeli Państwo początek "Ballady o mieście komiksu" autorstwa Olgi Wróbel.

W tym roku zamierzałam napisać całą relację w ten sposób, jednak to, co wydawało się świetnym pomysłem podczas ataku bezsenności w czwartek, jakoś przestało mi się podobać wczoraj na kanapie, pomiędzy ciepłym psem, gorącą herbatą i stosem nowych komiksów. Zastanawiam się, czy w ogóle jest jeszcze sens pisania relacji z festiwalu - wymienienie, z kim się siedziało przy stoliku w piątek nadal by mnie cieszyło, ale to pretensjonalne. A jeżeli kogoś nie było, to i tak z moich zapisków dowie się mało o festiwalu, bo NIESPODZIANKA nie byłam na żadnym spotkaniu. Ale tradycja to tradycja. Zapraszam więc na kilka zdań i kilka zdjęć z MFKiG 2011.

Piątek, godzina 16. Wyrażam całą sobą festiwalową radość i oczekiwanie, a także zachwyt ciepłymi promieniami jesiennego słońca, które niezbyt często towarzyszą łódzkiej imprezie. Pani za mną oddaje się różańcowej ekstazie.

Wieczór w Łodzi Kaliskiej, po raz pierwszy odkąd pamiętam spędzony przed Łodzią Kaliską, dzięki łaskawości pogody. Minusem był brak szaleństw na parkiecie, plusem - łatwość przemieszczania się pomiędzy rozmawiającymi grupkami i brak upiornego kaca związanego z paleniem wewnątrz (chociaż w tym roku to i tak nie byłby możliwe). Pamiątkowe zdjęcia przedstawiają dobrodzieja Jacka Gdańca, redaktora Pstągowskiego i figurę woskową Pawła Kumpiniewskiego, postawioną na dziedzińcu pubu w celu uczczenia tej znakomitej postaci.

Miło było poznać ekipę Deus Ex Machiny. Chociaż nadal nie wiem, czy mówiłyście prawdę, twierdząc, że Lagu nie wychodzi po zmroku.

Sobota, pora obiadowa. Alegoryczne zdjęcie zatytułowane "Małżeństwo z Olgą Wróbel".

A teraz dwa punkty programu MFK, które zaliczyłam. Najpierw - wystawa konkursowa, którą zawsze oglądam. W katalogu festiwalu określana jest jako "sztandarowa ekspozycja". Trudno mi powiedzieć o niej jednak coś dobrego pod względem technicznym właśnie. Sala - na końcu labiryntu korytarzy. Nikt nie trafi do niej przypadkiem. Plansze ściśnięte bez ładu i składu w harmonijce na środku dużego pokoju. Czytając część komiksów miałam problem ze znalezieniem dalszego ich ciągu (z drugiej strony standu). Plansze różnych autorów, ale podobne stylistycznie, wiszą obok siebie i zlewają się w jedno. Część plansz znacznie poniżej poziomu wzroku, co automatycznie tworzy hierarchię odbioru (przyznam, że nie chciało mi się jeszcze raz obchodzić całej wystawy na czworakach, żeby przeczytać dolne piętra). Same gabloty przykurzone, niektóre komiksy eksponowane bez antyram. Czemu owoce konkursu, który przyciąga do festiwalu tak wielu uczestników i jest najbardziej prestiżowym wydarzeniem tego typu w komiksowym roku, nie mogą być pokazywane w przestrzeni bardziej otwartej na widza, na przykład na placu przed ŁDK (wiem, koszty wydruków i zabezpieczenia, ale chyba do udźwignięcia przez tak ogromną machinę, jaką jest łódzki festiwal) lub (chociaż) w bardziej przestronnej części giełdowej? Obecna forma wystawy, nie dość, że archaiczna sama w sobie, jest brakiem szacunku dla twórców, których starannie skomponowane plansze lądują warunkach niesprzyjających ich podziwianiu, i dla zwiedzających - staramy się im przekazać, że komis to nie tylko obrazki do przejrzenia, a jednocześnie wystawa powoduje, że prześlizgujemy się zmęczonym okiem po kolejnych kadrach, podczas gdy kolejnych dziesięć osób chucha nam na plecy i tylko najtwardsi są w stanie zapoznać się z tym, co nie trafiło do katalogu. Jeżeli chodzi o tę publikację, to nadal dominują komiksy z nieoczekiwaną puentą, na które w zeszłym roku narzekał Łukasz Babiel (AD 2011: a to był wilkołak! a tam nie było naboi! a to nie była Ślązaczka! a to nie doktor F.!). Właściwie podobała mi się tylko "Kalaczarka" Jana Mazura i Błażeja Kurowskiego, chyba jedna pozycja trzymająca się prawdziwego życia.

Gala rozdania nagród, widok z loży szyderców. W tym roku bez beatboxera, bez sztyboriady, wyjątkowo długa i bez tempa, prowadzona przez tłumacza. Jedyne pamiętne momenty: monolog o fachowcach (okazało się, że lekarz może być fachowcem - kto by się tego spodziewał?!) i autentyczna radość Roberta Sienickiego i Łukasza Okólskiego, których "Scientia Occulta" została wybrana komiksem roku. W tzw. kuluarach (czyli przed wejściem, obok popielniczek), ubolewano, że słynny już telefon od organizatorów psuje nieco rozdanie nagród, bo nikt z laureatów nie jest szczególnie zaskoczony. Z drugiej strony pamiętam rok 2007, z rozdaniem jeszcze w ŁDK, kiedy prawie nikt nie pojawił się na scenie.

Całe afterparty spędziłam na zewnątrz, nie zobaczyłam wiec konkursu na Miss Festiwalu, w którym chciałam wziąć udział tak bardzo, że nawet przygotowałam projekt. Plotki o strollowaniu zawodów przez Simona Bisleya (który szepnął mi do ucha, że nie nikt go w Łodzi naprawdę nie kocha i że nie dostał pierogów, po czym odjechał, lekko przytrzaśnięty przed drzwi autobusu festiwalowego) urosły w niedzielę rano do fantastycznych rozmiarów. Żałuję, że nie znam prawdy.

Ta ostatnia niedziela w Noclegach Syrena. W przyszłym miesiącu złe miasto zamyka instytucję, która od trzech lat zapewniała nam nocleg w zakratowanym pokoju za suszarnią pościeli. Mam rok na znalezienie sobie nowego hostelu, ale w moim sercu na zawsze pozostanie pustka o zapachu świeżego prania i starego dymu, Syreno.

Tajemnicze ogłoszenie Ewy J. Bielizna jest najważniejsza. Zwłaszcza majtki na spodniach, zwłaszcza dziewczyny, zwłaszcza stringi.

Finałowy papieros pod ŁDK, szybkie odwiedziny na giełdzie, odebranie ostatnich fantów (podziw i różne wyrazy dla Roberta Popieleckiego, który ku dzikiej uciesze Daniela pożyczył nam trudno osiągalny zestaw DVD "Berlin Alexanderplatz ". Ja bym nie pożyczyła. Ale jak widać, nie każdy jest taką mendą).

A na koniec niespodzianka, dwie godziny na podłodze w pociągu, który okazał się być rozmiarów dużego tramwaju (Interregio, godz. 12.00, ostrzegam). Rozpoczynam maraton zinów, których kupiliśmy wyjątkowo dużo. Przeczytałam wczoraj wszystko oprócz Deusa, który wylądował z regularnymi albumami i mogę już zrobić listę faworytów (jakby to kogoś obchodziło, nie jestem przekonana o swojej opiniotwórczości):

- 1 zine - prześliczna okładka Magdaleny Rzepackiej, a w środku historia Mei z Rybim Królem, moim nowym ulubieńcem. Żałuję, że nie zdążyłam kupić już "Dziewczynki, którą bolała głowa", bardzo liczyłam na ten zbiór.

- komiks Anki Steliżuk o mopsie w Bicepsie. Poruszający dla wszystkich właścicieli psów. Poza tym, felieton Tomka Pstrągowskiego. Reszta zawartości mnie nie urzekła, podobnie jak w przypadku "Kolektywu", gdzie z kolei znajduje się mój komiks "Ballada w sześciu strofach".

- w "Mydle" - Anna Karolina Kaczmarek, Joanna Wojniłko, Maja Demska.

- w "Zsypie" dawno niewidziany na papierze Jacek Świdziński, z bliską moim zainteresowaniom opowieścią o wycieczce do ZOO. Gdyby Jacek narysował tylko kreskę, to też bym tę kreskę wielbiła.

Jeżeli chodzi jednak o czystą przyjemność lektury, bezapelacyjnie wygrywa nowy numer "Dużych ilości naraz psów" Dema. Przykro mi, Mariuszu. Jest to pierwszy od dawna komiks, przy którym śmiałam się na głos (ostatnio była chyba historia o Batmanie z Grupy Trzymającej Pędzle) i to nie tylko w pociągu, pod wpływem festiwalowych emocji, ale też wieczorem w łóżku, przy ponownej lekturze (tak, przeczytałam "Psy" dwa razy w ciągu 12 godzin).

- o dziwo, znalazłam też aluzję do siebie w komiksie o Niezwykłych Cwelach , chyba, że mam przerost ego i nie chodziło o mnie.

Dzisiaj zabieram się za regularne wydawnictwa.

I tak ta z zamierzenia krótka relacja rozrosła się w standardowy słowotok. Dziękuję wszystkim za festiwal i do zobaczenia, kiedyś.

Skończyły się żarty, zaczęły się schody

2011-09-06T13:07:00.000+02:00

Drodzy czytelnicy, nie należy się spodziewać żadnych nowych publikacji na tym blogu przynajmniej do połowy października. W najbliższym czasie będę rysowała maszyny i ludzi-zwierzęta, a jak skończę, to jeszcze więcej zwierząt (już nawet ta maszyna do szycia zaczyna mi przypominać kameleona). Niczym Pamela z wiadomej piosenki "Tercetu egzotycznego" proszę więc, nie zapomnijcie o mnie. Wrócę tu i może nawet doczekam tych pełnych chwały chwil, kiedy będę mogła iść do księgarni i oglądać namacalne efekty nadchodzącej długiej jesieni.

Hurra

2011-09-01T11:00:00.000+02:00

Chociaż wydaje się to niemożliwe, znalazłam na komputerze planszę, której nie wrzuciłam na bloga! Jest to "Chemia związków", komiks patyczakowy opublikowany na KW w zinie "Hurra", wydawnictwie Jana Mazura. Uważam go za dość udany okaz gatunku (zarówno komiks, jak i zin), a cząsteczki i układy to świetny temat na pierwszy dzień roku szkolnego. Dawno nie byłam tak zadowolona jak dziś, kiedy to po raz kolejny zdałam sobie sprawę, że nie muszę wracać do żadnej szkoły, na żadną uczelnię, słuchać planu lekcji na najbliższy tydzień i bać się dni, kiedy matematyka wypada obok fizyki, a w przerwie może wydarzyć się kartkówka z francuskiego. Uwielbiam mieć 29 lat i dyplom w szafie!

Spider pig, spider pig...

2011-08-30T09:07:00.002+02:00

Komiks upamiętniający zeszłotygodniowe spotkanie Uli z pająkiem, nadal brushpen, nadal papier z garażu.

Skończyłam komiks na MFK, wczoraj przekazałam go w ręce pocztowców. Trzy plansze dla "Kush!" oczekują na decyzję na dalekiej Łotwie. "Bajka w sześciu strofach", znana w niektórych kręgach jako "Drzewko z downem", potrzebuje już tylko odrobiny składu. Wygląda na to, że zamknęłam wszystkie projekty. A co to zerka z pudełka na komiksy? Ach, to mój niedokończony album.

...

Do roboty!

Publiczne światowe czytanie komiksów w Warszawie - relacja

2011-08-28T23:19:00.002+02:00

Niedziela. 28 sierpnia. Swoją obecność na publicznym światowym czytaniu komiksów w Warszawie zadeklarowało 50 osób (dane wg facebooka) !

O godzinie 12 pod Mostem Śląsko - Dąbrowskim stawiło się ich aż ZERO (osoby z rodziny i ich towarzystwo się nie liczą). Nerwowo próbuję dodzwonić się do kogokolwiek. Ktokolwiek nie odbiera.

Na miejsce dociera duża ilość naraz Mazurów (Maria, Jan, Łukasz). Zostawiamy wiadomość dla spóźnionych (czyli nadal, dla nikogo) i wyruszamy w stronę Cudu nad Wisłą.

Ula i Maciek nieco się zapomnieli ...

... jednak szybko naprawili swój błąd.

Janek nie owija w bawełnę. Po co komu komiksy, jeżeli na świecie zdarzają się historie niesamowite.

Maria i Łukasz dowiadują się o przewadze łaski uświęcającej nad zdrowymi zębami i znajomością języka angielskiego.

Tatuaż tango. Wierzcie lub nie, syrena rusza ogonem, kiedy szczęśliwa organizatorka wydarzenia zgina ramię.

Justyna stara się zrobić dobrą minę do złej gry.

Warszawiacy byli bardzo zaciekawieni całą akcją i dawali temu aktywny wyraz, a także odpowiednie rzeczy słowo.

Zbliżenie dla niedowiarków.

Spontaniczne ujęcie dokumentujące obecność Daniela Chmielewskiego.

Upojeni sukcesem akcji wróciliśmy do swoich nor, działać nadal ku chwale polskiego komiksu.

Do zobaczenia za rok (?).

Byliśmy dziś z klasą z ZOO...

2011-08-19T14:02:00.000+02:00

W długi weekend byliśmy z panem Chmielewskim w ZOO, żeby mógł zobaczyć się z kangurami. W życiu nie widziałam takiej ilości idiotów na raz, no, może poprzednim razem w ZOO. Przeraża mnie, że ci wszyscy skretyniali ludzie mieli roje dzieci, które wyrosną na takich samych półgłówków, chyba, że w ich życiu nastąpi niesamowita iluminacja (nie nastąpi). Z mądrości rodziców wynika, że każda papuga to ara, pandę małą najlepiej karmić bułką, żurawie chipsami, na widok amfipriona wszyscy naraz wrzeszczymy kilkanaście razy "Nemo!", i generalnie, zwierzęta w ZOO są dokładnie tymi samymi, które pojawiły się w animacjach ubiegłych lat, więc nazywamy je tymi imionami (król Lucjan) i oczekujemy, że będą zachowywać się tak, jak w filmie, chichocząc pod nosem na myśl o tym, jaki to szalony postmodernizm (chichoczemy my, zwierzęta też mogą, o ile było to uwzględnione w scenariuszu). Istnieje jeszcze druga grupa rodziców, dla której zwierzęta mają mordy (No, pokaż mordę! Ale masz paskudną mordę! Ale morda!), służą do robienia dziwnych, niezrozumiałych ruchów w klatkach, poza tym są śmieszne i paskudne zarazem (np. robią kupę, powodując orgię ludycznej radości).

Kiedy byłam dzieckiem, rodzice nie pozwalali mi miotać się, wrzeszczeć i walić pięścią w szyby, klatki i nogi pobliskich ludzi, co, jak sądzę, wyszło mi w życiu na dobre. Teraz odchodzi się od tych, najwyraźniej absurdalnych, zasad dobrego wychowania.

Poza tym przeraziło mnie, jak wielu szczupłych rodziców ma tłuste potomstwo. Wyglądali, jakby wychowywali kukułkę. To samo zastanowiło mnie w wycieczkach kolonijnych etc. - ilość dzieci z nadwagą. U mnie w podstawówce w klasie był jeden grubszy chłopak do podśmiewania się zeń. W innych rocznikach podobnie. Teraz to szczupłe dzieci będą igraszką dla małych spaślaków.

Pozwolę sobie zacytować przesłanie Kosmitów dla Ziemi ze sztuki "Koniec ery menelików" Kondratiuka: "Ludzie! Opamiętajcie się."

PS. Komiks jest fikcją tylko pod tym względem, że narysowałam gibbona zamiast małpki sajmiri. Poza tym wykonałam go w całości (no, prawie) brushpenem na papierze z garażu (dziękuję, siostro), muszę jeszcze opanować to narzędzie, ale już jestem nim urzeczona.

All work and no play

2011-08-12T10:02:00.000+02:00

Żeby blog się całkiem nie zapuścił, publikuję celowo niewyraźne zdjęcie urobku z ostatnich dwóch tygodni, przyozdobionego czajnikiem z mate i zdobytą na allegro książką Woroszylskiego "Cyryl, gdzie jesteś?", przepięknie opracowaną graficznie przez Butenkę. Nie rozumiem, dlaczego nowe wydania bazują już na konwencjonalnym formacie i paskudnej ilustracji na okładce. W dodatku na biurku znalazłam dzisiaj katalog z wystawy Mistrza, który wygrałam w konkursie "Ziniola", tak więc mogę się pławić w Butence, a nuż się czegoś nauczę o szlachetnej prostocie kreski i kompozycji (wątpię).

A na koniec to, co lubimy najbardziej, czyli Bolek, stworzenie bezwzględne i surowe, pilnuje naszych postępów w pracy. Oczywiście, że nie ma litości, nie ma i nigdy nie było.

Brzuchomówca

2011-08-05T10:06:00.004+02:00

Dzisiaj moim blogiem i klawiaturą przemawia Sylwia Kaźmierczak, która ma dwa ogłoszenia.

Nr 1 dotyczy festiwalu Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier, w Łodzi, w pierwszy weekedn października. Otóż na tym festiwalu będzie sobie stoisko, być może niezależne, być może połączone z Kioskiem Wolnej Sprzedaży Centrali, być może przybrane mchem i paprocią, a być może - zwykły stolik. I na tym stoliku sprzedawana i rozdawana będzie sztuka kobieca (tak, tak, proszę się z tym pogodzić, tak, kobieca). Stąd apel do kobiet - jeżeli rysujecie, malujecie, kolażujecie, wydajecie zina, piszecie, robicie pocztówki i małe śliczne figurki z masy solnej - Sylwia to sprzeda lub rozda, w zależności od Waszych zapotrzebowań. Możecie się zareklamować i rozprzestrzenić. Co więcej, jeżeli jesteście z Warszawy lub okolic, to możecie obfite grona swojej twórczości dostarczyć mi, i ja je do Łodzi dowiozę. Kontakt w komentarzach, na maila mojego lub Sylwii (comixgrrrlz@gmail.com).

Sprawa druga: nie ma już portalu Comic Grrrlz, stronki o śmiesznej nazwie, jak mawiał Daniel Gizicki. Ale Sylwia chce założyć archiwum tekstów o szerokopojętym komiksie kobiecym, genderowym, queerowym etc., przeznaczone głównie dla osób, którym koncentracja tego typu tekstów może pomóc w działalności naukowej, publicystycznej i tym podobnej. Jeżeli więc macie materiały, które mogłyby się przydać przy tworzeniu takiej bazy, droga kontaktu jest taka, jak powyżej. Będziemy bardzo zaszczycone i rumiane z uciechy.

A rysunek jest po to, żeby ładniej wyglądało w miniaturkach i dlatego, że nie mam co robić ze wszystkimi markerami Sharpie, pozyskanymi na BFK.

Fire it up!

2011-08-02T09:26:00.004+02:00

Żeby nie było, że zawsze jest miło.

Wallace and...

2011-08-01T10:12:00.001+02:00

Z niejasnych przyczyn większość życia uważałam, że tak się wymawia imię psa: "Grumit".

Z pracoholicznym zapałem szlifuję teraz trzy projekty na jesień, pozostałe trzy są zahibernowane, po okresie odpoczynku i zniechęcenia działam też w moim Silva Rerum. Skoro nie ma lata, to mogę nadal udawać, że jest zima, pić dużo herbaty i bazgrolić pod kocem, przepychając się z psem.

Nie wiem, czy znacie bloga Magdy Rucińskiej. Nazywa się "Tkanina syntetyczna" i zawiera m.in. eseje o komiksach na poziomie, którego brakuje nam na co dzień w naszym uroczym grajdole. Koniecznie zajrzyjcie, chyba, że wszyscy czytacie tego bloga od lat, a ja jak zawsze obudziłam się z obślinioną poduszką.

Długi, deszczowy

2011-07-26T09:55:00.003+02:00

Wizytówka pochodząca z kolekcji Daniela, a znaleziona przy okazji porządków, które przeprowadziliśmy wczoraj. Moja rada: jeżeli wprowadzasz się do mieszkania w połowie kwietnia, to nie czekaj z jego myciem do praktycznie sierpnia, bo będzie bardzo brudne, serio.

Co do wizytówki, warto zwrócić uwagę na subtelne wpływy Monty Pythona i Simpsonów. Oraz generalnie na jej niezwykłą subtelność.

Tutaj prezentuję wyjątki z tajnego projektu, który na zawsze zmieni moje życie w smugę sukcesu. Projekt wychodzi ładnie, wyznam też, że bardzo lubię napawać się widokiem zapapranej palety i kompozycji kolorów na niej, chociaż schizofrenicznie lubię ją też porządnie wyszorować mleczkiem do czyszczenia.

Na koniec drobne ogłoszenie, po raz pierwszy w historii naszego wspólnego domostwa mamy podłączony internet. Sytuacja, w której mówiliśmy zleceniodawcom, że pliki i uwagi do korekty możemy odebrać tylko od ósmej do szesnastej i nigdy w weekend, zaczynała robić się nieco żenująca dla obu stron. Tym niemniej, kupiliśmy okropnie niewygodną gumową klawiaturę, która ogranicza nasze zapędy do siedzenia na komunikatorach i wypisywania głupot, mam więc nadzieję, że produktywność rodzinnej manufaktury nie jest zagrożona.

Poza tym cierpię na chroniczny ból gardła z powodu wilgoci tego lata, porastam hubą, mchem i sporyszem, a słyszałam, że chrobotek reniferowy jest w drodze.

Ystadowo 2011

2011-07-25T08:39:00.002+02:00

Grupa wesołych faunów zamieszkujących podsiedlecki labirynt.

Wesołe fauny w akcji.

Na działce Jacka było chyba bardzo zabawnie i zimno, ale nie pamiętam, bo koncert Morriseya wymiótł mi wszystkie inne wrażenia z głowy.

Powietrzna hostessa

2011-07-11T09:20:00.002+02:00

English:

Olga Wróbel, the best air hostess in the world...
...but not necessarily in the air.
Can I get a glass of water for my child?
No.

Strange. We didn't get any of these "vomiting bags"?

Oto mój komiks wymyślony w samolocie dnia 14 czerwca, a wykonany miesiąc później (jak możecie zauważyć, lekko wyprzedzam czas). Teraz mam nadzieję, że linie lotnicze zarzucą mnie propozycjami rysowania dla nich ulotek informacyjnych.
Poza tym bolą mnie przeraźliwie zęby, co martwi, bo dentystka ręczy swoją zawodową pozycją za ich zdrowie.
Co tam jeszcze, a, tak: NIE CHCE MI SIĘ.

Zadra, czyli jak nie do końca dostałam się do prasy feministycznej

2011-07-04T11:21:00.004+02:00

W najnowszym numerze "Zadry" znalazł się mój komiks "Podzielony na czworo", który już wcześniej okazywałam na blogu i który z bloga sprzątnęłam właśnie na potrzeby ww. publikacji. "Mój komiks" jest określeniem nieco na wyrost - zostałam podpisana jako Marta Małkińska, komiks nazywa się "Owłosienie", last but not least - do wydrukowania go zostały użyte pliki, które przesłałam tylko i wyłącznie jako miniaturki do podglądu. Ten nieszczęsny zestaw nieco zepsuł mi spodziewaną chwilę wyrzutu endorfin na widok mojego dzieła na półce w Empiku, ale wyjaśniłyśmy sobie wszystko z redakcją. Tym wpisem sygnalizuję tylko, że nie oszalałam i nadal wiem, jak przygotować materiały do druku. A w "Zadrze" znajdziecie też Kasię Szaulińską i Sylwię Kaźmierczak. I inne rarytasy.

Tutaj jeszcze raz "Podzielony na czworo", jedyna słuszna wersja wraz z mozolnym tłumaczeniem na angielski.

1. Pubescence. Isn't the word itself somewhat repulsive?

2. Such a mysterious and arousing element of our bodies described by a term…

3. …That reminds one of biology lessons in primary school.

And we've already learned about human reprodction, right?

NO, no!

Ah well, unfortunately no time left to discuss it this semester.

4. I shaved my armpits this Xmas, as if Xmas were a kind of very fancy date, requiring a tip-top body.

5. And what if I wouldn't have done it?

Go away, all ye faithful. Olga's armpits remain unshaven. The manger of Bethlehem is empty!

6. And who's hair is that in my soup?

Olga…?

I know totally nothing of any hair.

7. Anyway. I shaved them. But then, hair started to grow back, 'cause that's the thing hair does.

Gross.

1. Ugly dark stubble piercing my skin.

Hey love, I'm taking your foa…

Ekhm.

3. Behold Venus of Willendorf, the Paleolithic personification of feminine power!

4. Why do you think of your body in such a manner? Why are natural elements seen as defects? Does this hair cause you any sort of physical discomfort? Is your fiancé's stubble disgusting to you? How about his armpits?

Well, not REALLY.

5. Then better think carefully about it. See you next time.

Yes. So I will.

6. I thought about it carefully and the culprit turned out to be the same as always:

The cultural image of woman in mass media, at your service.

7. How deep in my mind must lie the visual pattern, ststing that a woman's body is smooth and hairless if, in unconditioned reflex, I reach for a razor as soon as I see any trace of hair?

8. Must have a shave and eat brains.

1. I easily get rid of any other feminine bondage.

- Olga, what are we eating today?

- Whatever's not mouldy.

2. But everyone wants to be beautiful, socially and sexually attractive. And attractive woman is smooth and that's that!

Exactly.

3. And I don't even know how my armpits would look like being hairy, 'cause I shave them ever since I developed any hair there. And maybe they would happen to be beautiful?

4. I start feeling both sorry and spiteful.

You're safe now.

Phew.

5. Keeping my experiments secret was never a trait of my character.

I've decided not to shave my armpits. Fun fact: you can do nothing to stop me.

- That's sick. - Not hygienic. - Nothing to be proud of. - Yuck. - Don't you think of turning that into comic. - Maybe you will consider changing your name after marriage?

Voices of my family crushed by the size of my tragic idea

6. The only person that doesn't run away screaming is my fiancé, who is a brutal and exhibitionistic artist himself.

- I'll take some nice pictures of you for your blog.

7. I have the impresion that getting Brazilian waxing and making a comic about it would be easier to swallow, being connected to sex. And sex is an area so shamelessly exploited everywhere, in every advertisement, that its intimate aspect becomes transparent.

Armpit's, on the other hand, are much less sellable.

1. Everyday we see naked and half-naked bodies, or rather the idea of them, digitally modified, purified of all imperfections.

2. Erased: stretch marks, body hair, cellulite, wrinkles, breasts sagging due to their weight.

3. Showing your naked body is no longer exhibitionism…

4. … because the natural body is now taboo. You won't see it in public space, you're ashamed to show it to your partner.

5. Of course, I'm not naïve. I don't dream of getting furry, dirty, unkempt, pretending to be a happy savage.

6. I, myself, am unwilling to go out without my nose being properly powdered. But I want to decide myself about what I find repulsive and if I decide to shave again, that's because I'm bored with the way my armpits look, just as I grow tired of eye shadow, and not because I'm afraid o find out what people might say.

PS. A pachy chwilowo golę, bo odkryłam, że latem robią się nieprzyjemnie mokre.

Gościniec

2011-07-01T10:19:00.003+02:00

Komiks wykonany dawno temu na urlopie dla The Movie z okazji 5. urodzin.

English version:

Things to do: "The Movie"

Awwww, a crab!
Awwww. lemons on the tree!
Awwww, an aenemon!

Things to do...
OK! Let's get it done! Storyboard. What were their names anyway? Richard?

Richard and who else? Awwww?

A schoal of multicoloured fish!

(for "The Movie's" 5th b-day)

Kryzys?

2011-06-29T10:26:00.003+02:00

Tak właśnie Grecy walczą z kryzysem (w miejscowościach turystycznych nie wypada biegać z kamieniami i butelkami, chyba, że znalezionymi na plaży i ładnie oszlifowanymi przez morze).

Inne rzeczy się robią. Opowieści Bisleya i Mateusza Skutnika o ciężkiej, konsekwentnej pracy (chociaż tę ostatnią pamiętam piąte przez dziesiąte, bo był piątek i było późno, przynajmniej dla mnie), nadal motywują.

English version:
- (Polish) Ummm...
- (Polish) Well, I really don't know...
- (Polish) You think I should buy it?
- (English) YES! yes! It is very pretty!

BFK 2011, relacja subiektywna

2011-06-27T10:38:00.011+02:00

Pomimo rozpaczliwych prób zabicia mnie nieświeżym twarogiem, które podjął Daniel w celu przechwycenia najlepszych zdjęć na swojego bloga, otrząsnęłam się i oto piszę. Uprzedzam, że relacja jest bardzo niepełna, bo w tym roku pracowałam jeszcze więcej niż w ubiegłym, sama nie wierzę, że nie wypiłam ani łyka piwa nad tradycyjną rzeczką, ba, nawet nie miałam czasu zejść po schodkach i powspominać niegdysiejszych śniegów. Na BFK widziałam tylko spotkania, przy których coś sobie działałam, więc trudno mi ogarnąć całość. Mam wszakże wrażenia, ale zostawię je na koniec.

Pejzaż z Polskim Busem. Nie wiem, jak to się dzieje, że bilet jest tani, a warunki doskonałe, ale nie chcę wiedzieć. Polecam wszystkim ten środek transportu, szczególnie ze względu na wifi ze świetnym zasięgiem, dzięki któremu mogłam odkryć, co oprócz SLAINE'aslaineaSLAINE!!! zrobił SLAINE (Bisley) SLAINE, a także co zrobiło mi pismo "Zadra" (ale to temat na oddzielny post).

Rarytas kolekcjonerski, menu baru rybnego, w którym na podanie piwa i popielniczki czeka się pół godziny, o rybie nie wspominając. Ilustrowane przez Simona Bisleya, a także czołówkę znanych i lubianych polskich autorów (no dobra, przeze mnie i Daniela). Być może jeszcze tam jest, w zgrzebnej plastikowej koszulce. Zainteresowanych zapraszam do zabawy w "ciepło-zimno", można też łatwo przekupić mnie frytkami.

Mateuszowi coś przywarło do twarzy. Na sali jest wprawdzie lekarz, ale woli wdzięcznie pozować do obiektywu. Ja tymczasem wyglądam jak własny młody dziadek, co nie poprawia sytuacji. Wszystko dzieje się w Bufecie. W tym roku nie było imprezy porno, był za to fantastyczny koncert, nie wiem czyj (jeżeli ktoś może mi powiedzieć, będę wdzięczna). Niestety, w czasie jego trwania większość towarzystwa (komiksowego) podążyła już w kierunku Absyntu i nie było komu hulać na parkiecie, jak to powinno być na każdym piątkowym before party.

Niczym łososie powracające na tarło, udaliśmy się do znanego nam z poprzedniego roku królestwa nocnej pizzy i zapiekanek. Pizza "Nie pękaj" jest nadal w jadłospisie, ale wybraliśmy danie bezpieczne i klasyczne. W pewnym sensie.

W sobotę rano odkryliśmy, że Ania i Gonzo to idealne towarzystwo do pokoju. Niczym cztery terminatory wyszykowaliśmy się dokładnie a sprawnie i o 10.00 zasiedliśmy na panelu o wolności wypowiedzi w komiksie. Ja tylko tłumaczyłam i tylko zrobiłam mini najazd na Timofa, czego nieco żałuję. Chciałabym mieć czas, żeby wtrącić to i owo, szczególnie, że po konferencji w Izraelu mam dobrze przemyślane tematy cenzury i autocenzury. Dyskusja była ciekawa, chociaż najciekawsza w momencie, kiedy trzeba już było kończyć. Zdjęcie natomiast pochodzi z konferencji prasowej Simona, która odbyła się w szkolnych ławach i przy dość niewielkiej frekwencji publicystów z komiksowa. Szczerze mnie to zdziwiło, biorąc pod uwagę wszechfacebookową histerię, kiedy BFK zapowiedziało Bisleya w okolicach kwietnia. Gdzie byłeś, Tomku Pstrągowski, człowieku wielkiej wiedzy i mądrych pytań?

Na szczęście sala na spotkaniu głównym pękała w szwach, Mateusz Skutnik ocenił spotkanie jako najciekawsze w jego komiksowej karierze widza, a mi bardzo podobał się pomysł Gonza, żeby własne pytania przeplatać tymi z sali. Było to świeższe niż tradycyjne "Czy są jakieś pytania?", kiedy i tak wszyscy już mkną ustawiać się w kolejce po autografy. Co do siebie, mam wrażenie, że powinnam oduczyć się zaczynania każdego zdania od "Czyli..."
Zawsze jednak, będąc na festiwalach, za najlepszą i najbardziej prestiżową rolę uważałam towarzyszenie gościowi podczas autografów. Dlatego w sobotę i niedzielę moje życie stało się pełne i idealne, wyżej już nie podskoczę i nie chcę. Dziękuję BFK!

Bisley maluje moją akwarelą. Już nigdy jej nie umyję.

Rong Rong zdemoralizowana przez Daniela. Rano nie paliła, ale kiedy zobaczyłam ją po południu, już tak. Dobrze, że festiwal to tylko trzy dni, bo pewnie w poniedziałek byłaby uzależniona od statystyk bloga, a w piątek rysowała 500 stronicowy album o swoim mrocznym życiu.

Makrela i warzywko, pierwszy posiłek od prawie 24 godzin. Bankiet w bibliotece jak zawsze zapewnił bazę wypadową dla żołądka na dalsze przygody. Zdjęcie, na którym obsesyjnie gapię się na racucha jest zbyt drastycznie i nie zostanie opublikowane (tutaj).

Przyjęcie na barce, faza 1 (przed zdominowaniem imprezy przez prostytutki i ochroniarzy). Na pokładzie elefant terrible polskiego komiksu, Jakub Babczyński, pracuje nad projektem "Ostatni najazd Jarzębiniaków".

Bitwy komiksowe. Kolorystyka zdjęcia idealnie oddaje temperaturę (w sensie meteorologicznym). Pomysł dobrania rysowników w pary walczące ze sobą, a potem bratobójcza walka zwycięskiej pary w finale - bardzo odświeżające. Przepraszam publiczność za opóźnienie pierwszej rudny, ale musiałam założyć rajtuzy, co w świecie komiksów jest wystarczającym usprawiedliwieniem. Wygrał Mateusz Skutnik, ale nie wiem czemu, bo jestem za niska nawet stojąc na stole i słabo widziałam sztalugi, szczególnie tę za jodłą.

Zdjęcie z Wonderem, must have z każdego wyjazdu. Proszę zauważyć, że jestem mniej więcej cztery razy szersza od standardowego człowieka (nowa obelga: ty standardowy człowieku!).

Impreza przeniesiona na Elbląską, zachwycająco blisko naszego hostelu i zachwycająco w ogóle. Fireshow (zdjęcia pojawią się u Daniela), świetny koncert i nieznanie mi oblicze Janusza Wyrzykowskiego. Pięknie tańczyłeś, Januszu! (apostrofa). Lepiej niż w teledysku do "Familiar Feeling" Moloko, który oglądam od lat co średnio tydzień z gęsią skórką (na ciele, a nie np. na talerzu).

Stacja benzynowa, czekając na gorące dania robię prasówkę z TeO. W gdańskim dodatku do "Wyborczej" reklama BFK, zapowiadająca, że wśród gości pojawi się, cytuję, Karol "KRA" Kalinowski, koniec cytatu.

Migawka z hostelu. Jacek, dbając o moją dobrą opinię, zaleca wciągnięcie brzucha, zawierającego makrelę i piwo, bynajmniej nie niemowlę w końcowej fazie rozwoju. Timof przygląda się temu z wzruszającą czułością (ponieważ to zdjęcie nie ma ścieżki dźwiękowej można się na to nabrać, przy dużej dozie naiwności).

Niedziela, prezentacja Rong Rong Luo o chińskim komiksie alternatywnym. Tłumacząc spotkanie nie zabłysnęłam specjalnie, co mnie do tej pory smuci. Znajomość azjatyckiego rynku komiksowego jest jednak absolutnie niezbędna przy tłumaczeniu takiego wykładu, co z pełną pokorą przyznaję.

Mój warsztat wypełniania dymków, z którego też nie jestem do końca zadowolona, jeżeli chodzi o własne przygotowanie. Powinnam była zrobić jednak krótką część merytoryczną, bo bez niej nie do końca było wiadomo, o co mi chodzi i właściwie czemu mamy bazgrać na kserówkach. Ciekawe jest, że ten sam model warsztatu bardzo dobrze sprawdził się w otwartej przestrzeni w Warszawie w lutym, z dużą rotacją ludzi, natomiast jako zamknięta całość funkcjonował zupełnie inaczej i niezbyt dobrze. Do zapamiętania na przyszłość.

Martwa natura z pierogami i łokciem Bisleya.

"Słoneczny" do Warszawy, wbrew oczekiwaniom wszystkich pusty, punktualny i wygodny. W podróż wkalkulowane są nawet dwa postoje na papierosa (w mojej wizji rzeczywistości, tak naprawdę to remontują tory).

Jeżeli chodzi o Warszawę, to dziękuję mojej nieocenionej Siostrze Sister, która nie tylko wyprodukowała nam gorącą kolację w postaci góry orientalnego makaronu z dodatkami, ale także zestaw śniadaniowy do pracy, którym zasypuję teraz klawiaturę.

Pozwalam sobie bezczelnie zamieścić trzy prace z mojego bałaganiarskiego warsztatu, które wyjątkowo mi się spodobały. Pierwsza należy do Ewy i Maćka, o ile dobrze poznaję, druga do jednej z uczestniczek (ćwiczenie polegające na wykorzystaniu w fabule wylosowanego zdania, w tym wypadku "Język złota to jedyne esperanto"). trzecia jest dziełem zbiorowej podświadomości.

Czas na krótkie podsumowanie. O ile ja jestem szczęśliwa i spracowana, a także wytarzana w glorii chwały Simona Bisleya, to mam wrażenie, że w tym roku oczekiwania wobec BFK urosły niepomiernie wobec możliwości lokalowych i rozrywkowych małego festiwalu, którym BFK nadal pozostaje (i bardzo dobrze). Tu i ówdzie słyszałam narzekania, że najlepsze edycje już były i nie wrócą. Jedyne, co mnie zasmuciło, to brak znajomych, którzy byli na BFK co roku: ekipy "Kartonu", Szymona Holcmana, KRLa, i długo by jeszcze wymieniać. Może dlatego festiwal wydawał mi się w tym roku inny, ale czy słabszy? Skoro nie było starych facjat nad rzeczką opodal krzaczka, rozmawiałam z nowymi ludźmi i bardzo dobrze mi to zrobiło.

A na koniec najważniejsze przesłanie festiwalu, które zostawił nam po sobie Simon:

Jak się robi dobry komiks? Po prostu się siedzi i się go robi. Proste i konsekwentne.

Zbudowana tym przesłaniem wracam do mojej setki rozgrzebanych projektów, właściwie to nawet z energią i radością, wytworzonymi na nadal moim ulubionym festiwalu.

PS. Ha, jednak coś mi się nie podobało. Na giełdzie nie było Bilala i Stuck Rubber Baby, zapowiedzianych w katalogu, o czym dowiedziałam się dopiero w niedzielę po południu, błagając histerycznie sprzedających, żeby otworzyli dla mnie pudła i umożliwili mi kupno owych pozycji.

A tutaj relacja HDSa, którego odczucia podzielam.

"Obudzony. Od razu wplątany w sprawy jeziora"

2011-06-22T09:21:00.004+02:00

Mechanizm dodawania tekstu obok miniatury komiksu wciąż pozostaje dla mnie mglisty, o ile w ogóle możliwy.
Przez dwa najbliższe dni zamierzam malować, żywić się owocami i spotykać ludzi, potem jadę na BFK, gdzie w niedzielę będę zachęcała do profanowania komiksów znanych twórców podczas warsztatu "Puszczeni z dymkiem".
Tytuł posta należy do Marcina Świetlickiego i nie ma sensu udawać, że jest inaczej.

English:
1.Daniel "I'm cold in Greece in summer" Chmielewski and other adventures
3. Where are you now, come swim in the shoal of fish.
4. Is the water warm today?

Porter, ale pies, a nie John

2011-06-21T12:55:00.003+02:00

Nastał czas eksperymentów z nowym szablonem bloga. Na razie kiepsko wygląda nagłówek (reprezentatywna próbka odbiorców złożona z Roberta Sienickiego), ale namaluję sobie nowy.

Powyżej komiks dla Agaty Golec, tłumaczki dobrej i ofiarnej, dzięki której mogłam w Izraelu wygłosić mój referat w angielszczyźnie konferencyjnej, a nie potocznej.

ENGLISH VERSION:
1. Today I'm visiting Asia and Agata. They're not lesbians. They're sisters.

2. In their place there's a secret kitchen window with a view of the bedroom, and the fridge where you can go dirty with letters.

(on the frigde) where's food scum

3. Also, they own a lovely puppy that made my New Year's Eve.

Olga: Awwwww cutie cutie
Porter: Let me sleep, will you?

4. It's oh so quiet here...

5. 20h30 Knock knock etc.
And no one's answering.

6. Porter: Yes?
Olga: Hello, dog. My, my, you are big now!

7. Porter: Get to the point, please.
Olga: Girls at home?

8. Porter: Yep.
Olga: And they are... where?

9. Porter: And they' are... HERE!

10. Agata: Did you at least bring some wine?

THE END

Strange weather, popołudnie

2011-06-21T09:10:00.003+02:00

Wczorajszy dzień był wielce feralny. Najpierw zmokłam, potem zmokłam z Agatą Golec i psem Porterem, potem okazało się, że przyprowadzanie obcego psa do domu Bolka nie jest najlepszym pomysłem, a właściwie jest bezczelnością i nadużyciem jego zaufania. Po najkrótszej i najgłośniejszej wizycie, jaką kiedykolwiek przyjęłam (15 minut) odkryłam, że moje ukochane doniczki z ziołami, wokół których krążę od kwietnia jak końska mucha , nie mają odpływów i w obliczu monsunu należy je niezwłocznie nawiercić. A potem było błoto i szmata.

Strange Weather

2011-06-20T09:16:00.004+02:00

Podkładem muzycznym powinien być ten oto Tom Waits. Poza tym chciałam oznajmić, że w sobotę potwornie odpadłam w pierwszej rundzie bitwy komiksowej w tajemniczej warszawskiej bramie. Zdarzyło mi się to po raz pierwszy w życiu, ale zasłużenie, ponieważ narysowałam BANAŁ straszny banał, a Szaweł narysował go też, tyle że o niebo ładniej.
Poza tym pada i nawet mi się to podoba.

Aj, zapomniałam o English version:
1. Daniel "I'm cold in summer in Greece" Chmielewski
3. Where are you now, come look at the stars!
4. I'm putting on my sweater and trousers!

Kartka karnetu krótkowidza

2011-06-17T09:41:00.003+02:00

English version:
1. On Corfu we can enjoy a bountiful display of sea life.
5. Pity though, that I'm short-sighted.

W następnych odcinkach perypetie atmosferyczne oddane w gustownej akwareli i w czarnych ramach.

Karnet podróżny/ Carnet de voyage

2011-06-16T11:21:00.003+02:00

English version:
1. On Corfu we can see all kinds of reptiles and amphibians.
5. Pity though, that you see them mosty by the road, squished.

Tak, tak. Postanowiłam nie być leniwym ćwokiem i zacząć tłumaczyć dymki z myślą o międzynarodowej karierze mojego bloga. Poza tym wróciłam z wakacji, projekty roją mi się jak rybiki cukrowe w łazience i mszyce na lawendzie, w najbliższym czasie będę się popisywać na BFK, a na razie możecie cieszyć oczy moim pamiętnikiem z podróży, którego starczy mi jeszcze na tydzień. Zapraszam.

Komiks i wolność słowa - konferencja w Izraelu

2011-05-24T13:42:00.013+02:00

Jak zdążyłam się już chyba pochwalić nie raz i nie dwa, uczestniczyłam w konferencji „Komiks, cenzura i wolność słowa" organizowanej przez izraelski uniwersytet Ben Guriona i Muzeum Komiksu i Karykatury. Wprawdzie teoretyczne rozważania nad komiksem nie są do końca moją domeną (delikatnie mówiąc), ale zostałam zaproszona, nie mogłam więc powiedzieć „Eeee, wolę siedzieć w Warszawie i męczyć się z katarem siennym”. 14 maja wyruszyłam w drogę.

Tutaj zdjęcia z Okęcia, które nie nazywa się już Okęcie, tylko Port Lotniczy im. Fryderyka Chopina, ale ja wolę starą nazwę i będę jej używać zawsze. Przedstawia ono ostatnie minuty przed mało dekoracyjnym rozpłynięciem się we łzach z powodu: panicznie boję się latania, a skoro leciałam tyle razy i nie spadłam, to rachunek prawdopodobieństwa działa na moją niekorzyść.

Kontrola bezpieczeństwa jest zabawną procedurą w porównaniu z tym, co spotkało mnie (i spotyka wszystkich) w Izraelu (skanery, rentgeny, wypakowywanie bagażu sztuka po sztuce przy celnikach, ludzie z karabinami, szyby zdolne znieść detonację, kilka przesłuchań i dziwne urządzenia wyglądające jak chusteczki odświeżające na patyku, którymi przemacano całość mojego dobytku). Oraz krótki dialog powitalny: C (jak celnik): Pierwszy raz w Izraelu? W jakim celu? O (jak Olga): Na konferencję komiksową. C (skrajne niedowierzanie): Konferencję? Komiksową? (ponura minuta ciszy). Komiksową???

Przyleciałam w niedzielę nad ranem, początkowo nie było dla mnie miejsca w hotelu, ale zanim wygłosiłam żarcik, że to tak jak dla Maryi i Józefa w Betlejem, wyobraziłam sobie na szczęście proces deportacji, a w tym czasie kwestia rezerwacji wyjaśniła się na moją korzyść. Toteż następnego dnia rano, rześka i wesoła w obliczu wolnego dnia przedkonferencyjnego, pognałam na plażę, która znajdowała się tuż obok. Muszę bowiem wyznać, że to właśnie było głównym magnesem ciągnącym mnie do Tel Avivu. Morze, żadne tam komiksiki.

Morska bryza, za falą widać Jaffę – starą część Tel Avivu, twierdzę krzyżowców zbudowaną na dwunastu warstwach ruin. Tak powiedział oprowadzający nas ostatniego dnia Ofar Bernstein, dla mnie „Jaffa” znaczy „pomarańcza” i nic tego nie zmieni.

Trochę wieżowców przy plaży, dzięki którym mogłam orientować się nawet z daleka, gdzie dom mój, znaczy się hotel (panowała w nim jednak atmosfera kursów biblijnych, spotkań wspólnotowych, a wszędzie grasowały grupy odmienionych duchowo pobytem w Jerozolimie turystów, więc słowo dom nie jest tak nie na miejscu).

Mur graniczny powstrzymujący gołębich osadników, na kolejnym zdjęciu ptak wydający odgłosy tak przenikliwe i urocze, że po przebudzeniu wzięłam go za alarm samochodowy.

Palmy. Taką fotografię muszę mieć z każdego wyjazdu. Nie wiem, co mnie tak fascynuje w tych drzewach, oprócz faktu, że nie ma ich w Polsce, a są wszędzie indziej (włączając w to Irlandię).

Ostatnie ujęcie z wolnej niedzieli, morski kot. Na skałach było ich co niemiara, a wędkarze i joggingowcy karmili je pochowaną uprzednio po kieszeniach karmą. Biegających i łowiących jest na promenadzie dużo, co widać po kształtach tego oto stwora.

Drugiego dnia grupa konferencyjna spotkała się w holu i wraz z pracownikami muzeum komiksu wyruszyliśmy samochodem na uniwersytet (tutaj link do uczestników całej imprezy i tematów ich prezentacji). Ostrzeżono nas, że jest w środku pustyni i że krajobraz i klimat zmienią się w związku z tym drastycznie. Dla mnie wystarczająco drastyczny był już poprzedni wieczór, kiedy to zdejmując sukienkę wieczorem odkryłam, że jestem poparzona do jasnej czerwoności po całym dniu chodzenia, pływania i opalania się bez kremu z filtrem (kto by pomyślał?!). Spodziewałam się więc horroru i Sahary, jednak pustynia okazała się przypominać wyglądem pole po żniwach, a goręcej nie było. Moje lekkie rozczarowanie rozwiało się szybko za sprawą organizatorów, którzy przez następne dwie godziny karmili nas kanapkami z łososiem, rogalikami i poili dobrą kawą, żebyśmy mieli siłę konferować. A potem nastąpiły trzy panele, opisane dokładnie w linku powyżej, trwające do 20.30. Była to doskonała kara dla mnie za staranne omijanie spotkań na wszystkich festiwalach – będąc w towarzystwie ludzi poważnych (sami dr i prof.), a także na środku pustyni, nie mogłam się nigdzie ulotnić (chyba że do atmosfery) i musiałam wreszcie dowiedzieć się czegoś o komiksie (a było czego słuchać). Refleksje moje są następujące: komiksologia w Polsce jest w straszliwych powijakach, o takiej konferencji możemy sobie póki co pomarzyć (chociaż festiwal Ligatura robi w tej dziedzinie kawał dobrej roboty). Wszyscy panowie przywieźli ze sobą swoje książki, przetłumaczone na angielski, liczące przeciętnie po 400 stron i opublikowane w dużych nakładach przez regularne wydawnictwa. Większość z nich może pochwalić się pokaźnymi grantami na swoje badania (tak jak Ofar, który dostał nieprawdopodobny fundusz na podłączanie ludziom elektrod do mózgu, żeby badać jego aktywność podczas lektury różnych typów komiksu). Poczułam się przy tym wszystkim bardzo prowincjonalnie. Kolejna refleksja jest taka, że prezentację robi się w Power Poincie, a nie w postaci pliku wordowskiego okraszonego porcją dziadowskich slajdów (to uwaga do mnie personalnie, a nie do środowiska, ale warto, żebyście wiedzieli. Na świecie nie ma miejsca dla komputerowych leni). Jeżeli w programie jest zaznaczone, że wystąpienie ma trwać do 20 minut, to po upływie tego czasu moderator zacznie patrzeć znacząco ze swojego krzesełka (co mnie zaskoczyło, bo jestem przyzwyczajona do polskiego modelu „nigdzie nam się przecież nie spieszy, a trzymanie się programu jest dla frajerów). To tyle. Mój referat był ostatni tego dnia, zamiast pytań z sali były więc już pytania przy kolacji (m.in. dlaczego komiks zaangażowany musi być taki brzydki). Samego tekstu nie publikuję (chwilowo), bo nie mam ochoty rozbełtywać bajora komiksu kobiecego.

To małe coś ubrane jak stara ciotka to ja (chronię poparzone ciało przed słońcem, ok?). Obok mnie Yael Sagiv, która wygłosiła bardzo błyskotliwy referat o Invisible Woman.

Poniżej dwa niezwykle fachowe zdjęcia przedstawiające jeden z uniwersyteckich ogrodów nocą i plecy uczestników tłoczących się wokół stołu z przekąskami.

Sceną drugiego dnia była Mediateka w Holon (jest to albo dzielnica Tel Avivu, albo miasto położone tak blisko, że jest jak dzielnica), ale najpierw zwiedziliśmy Muzeum Komiksu i Karykatury, bardzo małe, ale perfekcyjnie zorganizowane przestrzennie i koncepcyjnie.

Magnetyczna ściana z historią komiksu. Na stałe namalowana jest na niej linia czasu, pokazująca ważne wydarzenia historii powszechnej, a także te związane z rozwojem druku i poligrafii. Większość tablic poglądowych dotyczących komiksu można odczepić i wręczyć dzieciom zwiedzającym muzeum, aby je sobie obejrzały, zapamiętały i same umieściły w odpowiedniej kolejności na osi.

Sala poświęcona zasłużonym rysownikom izraelskim. Każdy z nich ma na ścianie swój biogram, obok stoliki, na których pod szkłem znajdują się oryginalne szkice i przybory do rysowania, więc siadając przy takim warsztacie mamy w zasięgu ręki prawdziwe MPK (przypominam: Miejsce Pracy Komiksiarza). Ale to jeszcze nie koniec, gdyż, jak powiedziała pani dyrektor Galit Gaon, muzeum powinno być przestrzenią spotkań – a więc po drugiej stronie ścianki z biogramem znajduje się ekran, słuchawki i wygodne krzesło. Siadamy i słuchamy, jak autor opowiada o swojej pracy.

Podczas naszej wizyty wystawa główna poświęcona była graficznej stronie historii powstania Izreala, pracownicy ofiarnie tłumaczyli nam na żądanie wszystkie opisy. Ja ograniczę się do zaprezentowania obrazków.

Muzeum znajduje się w budynku, w którym poprzednio była biblioteka. Pani dyrektor bardzo narzekała na brzydkie okna z paskudnym widokiem na mur, ale i na to znalazła się rada (brzmię jak jakiś socjalistyczny narrator, wiem). Okna są zaklejone pracami współczesnych komiksiarzy, nadrukowanymi na folii, a repertuar zmienia się co pół roku. Służą też jako lightboardy podczas warsztatów z dziećmi, którym łatwiej czasem zacząć od przekalkowania fragmentu już istniejącego komiksu niż mierzyć się z całkowicie pustą kartką.

Tutaj komiks Illany Zeffren, w których jej własne koty, Rafi i Spaghetti, rozmawiają o związkach, polityce i mniejszościach seksualnych. Illana pokazywała je na panelu podczas drugiego dnia, z angielskim tłumaczeniem i jestem urzeczona (a ostatnio rzadko mi się to zdarza).

Pracownia dla dzieci, położona w samym środku muzeum – bo wg słów Galit Gaon inwestowanie w dzieci jest podstawą i nie można ich spychać do salki na obrzeżach budynku – powinny być w centrum muzeum i czuć się jego częścią. To samo dotyczy rodziców, którym konstrukcja wystawy pozwala na bieżąco uzupełnić wszystkie zapomniane informacje z historii zarówno komiksowej, jak i powszechnej, tak, aby mogli w pełni pomagać dziecku w rozumieniu widzianych treści.

Na koniec sklepik komiksowy, gdzie uczestnicy wycieczki utknęli dokumentnie ( a i ja nie uniosłam pełnego portfela). Muzeum słynie też z imponujących archiwów, umieszczonych na niższych poziomach, ale tam już nas nie wpuszczono, pewnie dlatego, że wielu naukowców jest też zapalonymi kolekcjonerami.

Korzystając z utknięcia wycieczki przedstawiam wielkie fioletowe drzewo, bo nie ukrywam, że oprócz mórz i plaż najbardziej interesują mnie rośliny i zwierzęta, na temat których miałam bardzo ciekawą rozmowę z przedstawicielką fundacji Konrada Adenauera, która uratowała mnie kremem na oparzenia. Jak się dowiedziałam, poparzenia słoneczne są charakterystyczne dla Izrealczyków o świeżo europejskich korzeniach. Na każdym kroku zresztą ktoś mówił mi, że jego rodzina pochodzi z Polski i nie wiedziałam, czy mam na to reagować uśmiechem (ach, ten nasz uroczy wspólny kraj) czy raczej ponuro milczeć (przodkowie spaleni w stodole czy coś w tym stylu).

Na drugim cyklu paneli przeważali komiksiarze prezentujący swoje dzieła, co było dla mnie bardziej interesujące. Szczególnie urzekł mnie Amitai Sandy, który nie miał prezentacji, a równie dziadowskie slajdy jak ja, co natychmiast podbudowało moje ego, poza tym wspomniana Illana Zeffren i Mysh, którego komiks – haiku prezentuję na zdjęciu, nie tylko dlatego, że zawiera piękne, nagie ciało. Komiks – haiku! Prawie wybuchła mi głowa. Ale ja na to NIE wpadłam, więc już trudno, musi mi wystarczyć moja silva rerum.

Pokazałam co miałam w folderach: komiks, album, ilustracja, pamiętnik, tłumacząc dymki na bieżąco na angielski i obiecując sobie, że następnym razem (pfff) przygotuję się profesjonalniej. Przypominam: podstawa prezentacji naukowej – Power Point. Podstawa prezentacji komiksowej – przetłumaczenie swoich bazgrołów na angielski. Sala jednak śmiała się tam, gdzie trzeba. Nie jest to utrwalone na zdjęciach, ale tak było. Przysięgam.

Potem dostaliśmy jeszcze więcej kanapek, kawy i ciastek i cała impreza się zakończyła. Odbyłam jeszcze nocny spacer po Jaffie z panami naukowcami, którzy żartowali, że mam dzięki nim cudowny miesiąc poślubny, straszyli mnie wężami (w krzakach), polecali komiksy, które muszę przeczytać dla swojego prawidłowego rozwoju (już zamówione) i prawie czekałam, aż zaczną mnie szczypać w policzki i przestrzegać przed nocnym chłodem (to nie żart: nasza przewodniczka po uniwersytecie ok. godziny 20 włożyła długie, wełniane rękawiczki, narzekając na zimną wiosnę). Jeszcze tylko kucharz hotelowy krzyczał za mną z płaczem, że nie zjadłam swojej chałwy. Jeszcze tylko celnicy grozili mi karabinami. Jeszcze tylko prawie zwymiotowałam ohydnym śniadaniem LOTu pod okiem starych, skwaszonych stewardess. I już po chwili byłam w domu, czytając relacje z Komiksowej Warszawy i snując rozmaite niekorzystne analogie. Do wielkiego świata komiksowego jeszcze nam daleko, podobnie jak LOTowi do Lufthansy.

Dziękuję za uwagę, dziękuję też Instytutowi Polskiemu za opiekę i kieszonkowe oraz Agnieszce Palińskiej, która zgłosiła moją kandydaturę.

Zdjęcia z panelu pożyczyłam od Antala Bayera, który też napisał relację, bardzo przydatną, jeżeli znacie węgierski.

Festiwal na którym nie było mnie jeszcze bardziej niż nie było Chmielewskiego

2011-05-19T09:27:00.002+02:00

Daniel przedstawił w swojej relacji cukierkową wizję rzeczywistości. Powyższe zdjęcie prezentuje moje prawdziwe relacje z Robertem Sienickim.
Poza tym nie zginęłam w katastrofie lotniczej i kiedy tylko otrząsnę się z poklimatyzacyjnego zapalenia gardła, przedstawię relację z Izraela. Szalom.

Olga W. wyszła za mąż

2011-05-07T22:40:00.006+02:00

Z dumą i uprzedzeniem informuję, że dzisiaj o 14.00 zostałam żoną Daniela Chmielewskiego. Nadal jednak nazywam się Olga Wróbel i tak proszę się do mnie zwracać.

Beautiful Soup

2011-05-05T10:54:00.003+02:00

“What trial is it?” Alice panted as she ran; but the Gryphon only answered, “Come on!” and ran the faster, while more and more faintly came, carried on the breeze that followed them, the melancholy words:—“Soo—oop of the e—e—evening,Beautiful, beautiful Soup!” Lewis Carroll

Niniejszym zapraszam na festiwal Ligatura. Mnie nie będzie, ale będą inni.

Goat of the stone age

2011-05-04T10:55:00.003+02:00

Gdybyście chcieli wzbogacić swoją wiedzę o epokach kamienia, to proszę bardzo. W kolejnym odcinku: brąz. A ja tymczasem wiję się jak opętany piskorz w próbach zakończenia wszystkich projektów do soboty i zaczynam odczuwać coraz wyraźniejszą paranoję lotniczą w obliczu wyprawy do Izreala.

Ground control to Major Goat

2011-04-29T10:29:00.001+02:00

Obrazek dziwnie mały, ale od dwóch lat mam tego bloga i nadal nie rozgryzłam sekretu dodawania komiksów w odpowiedniej wielkości (nie żebym szczególnie próbowała). Po kliknięciu zrobi się większy.

W każdym razie jest to pierwsza część przygód kozła w prahistorii, którą wymyśliłam i narysowałam dla dzieci zwiedzających Muzeum Archeologiczne w Poznaniu. Marek Turek powiedział, że mam prawo je (przygody) publikować, a ja korzystam z rad Marka (poprzednie dwie: "nie rysuj w środku kadru tego, czego nie umiesz narysować poprawnie" oraz "nie publikuj rzeczy, z których nie jesteś do końca zadowolona" przyświecają mi w codziennej pracy), więc oto jest i cdn.

Do transformacji pozostało 8 dni.

Sugar Lumps

2011-04-23T13:59:00.001+02:00

Wesołych dni, kiedy można się wreszcie wyspać.

Opowieści z chłodni

2011-04-20T09:49:00.002+02:00

Moje palce wróciły już do stanu używalności po wyszorowaniu do cna dwóch mieszkań, w związku z tym zajmuję się projektowaniem nadruku na płytę z filmem "Opowieści z chłodni", w czym asystuje mi Daniel. Poza tym uwielbiam nie mieszkać już w kawalerce, mieć własny minibalkon, na którym zaraz wyrośnie rzodkiewka i groch, natomiast transformacja w nowy stan cywilny już tak niedługo, że aż dziw bierze (cokolwiek to wyrażenie tak naprawdę znaczy).

Koza, powiadasz...

2011-04-12T10:30:00.002+02:00

Projekt dla Poznania ostatecznie zakończony, jest bardzo uroczy (nie chwaląc się), ale nie wiem, czy mogę go pokazać komukolwiek, bo dostałam dziś przerażającą umowę, której podpisanie pozbawi mnie na zawsze wszelkich praw autorskich do kozła, co nieco uwiera.

Poza tym muszę tylko napisać wystąpienie na konferencję, przeprowadzić się, wziąć ślub, pojechać zagranicę, nie oszaleć ze strachu w samolocie, udać się w podróż poślubną i już mogę wracać do pracy nad albumem! Oj dolo moja dolo, oj praco moja praco, że tak uderzę w ludową nutę.

Posłał kozioł koziołeczka...

2011-04-01T11:02:00.002+02:00

... po kombinezon czasu na łąkę.

Dwa kadry, niekoniecznie w kolejności, z projektu, nad którym obecnie ślęczę.

W kolejce

2011-03-30T09:14:00.003+02:00

Wczoraj nudziłam się setnie w zbyt grubym płaszczu w kolejce w Tesco, kiedy moją uwagę przyciągnęła przyprawa do nieznanego mi dania, leżąca w koszyku z przecenionymi towarami.

CHRUPIĄCE KASKI?

Ach nie, to tylko nowa litera w polskim alfabecie!

Premiera kolejnego Kartonu

2011-03-29T10:38:00.002+02:00

W piątek ja i moja kulista powłoka cielesna zajęliśmy drugie miejsce w bitwach komiksowych, uświetniających premierę nowego "Kartonu". Wygrał Sambor.

Poza tym ciężko rysuję, łokieć komiksisty doskwiera, niemożność wrzucania na bloga owoców pracy także.

No to ślup w ten głupi dziób!

2011-03-15T10:00:00.002+01:00

To taka moja skromna rada dla osób zainteresowanych w przyszłości zmianą stanu skupienia. Ślub cywilny kosztuje tylko 86 zł, a jak mawiano w reklamie Dosi, "jeśli nie widać różnicy, to po co przepłacać".

My jesteśmy mole książkowe, mole książkowe, mole książkowe...

2011-03-14T10:19:00.002+01:00

Tytuł posta pochodzi z żenującej piosenki z dzieciństwa, którą właśnie sobie przypomniałam.

Poza tym, hohoho, zdaje się, że w tym roku przetrwałam zimę bez ataku depresji i paranoi, za co jestem sobie głęboko wdzięczna. W parku wyrosły krokusy, wygrałam 2 zł w zdrapce, powoli kończymy z siostrą sezon na lodowisku bez większych kontuzji. Jest dobrze.

Podzielony na czworo, grand finale

2011-03-01T10:33:00.007+01:00

KLIKNIJ TU!

Na tym chwilowo kończę poboczne figle i wracam do ciężkiej pracy nad albumem. Pamiętajcie, że wczesne wiosenne ciepło jest zdradliwe i że na przednówku warto jeść dużo owoców i warzyw.

EDIT: W kadrze 6, plansza 3 wykorzystałam fragment okładki "Zapętlenia" Daniela Chmielewskiego.

Podzielony na czworo, część 2

2011-02-28T11:29:00.006+01:00

KLIKNIJ TU!

Jutro pozostałe dwie plansze, gdyż posiadanie skanera w biurze (domowy na złom) i Photoshopa w domu powoduje bolesny rozziew.

EDIT: komiks początkowo znajdował się w tym poście, ale musiałam go zdjąć w związku z planowaną publikacją drukiem. Powyżej - link do jego obecnego miejsca pobytu.

Podzielony na czworo

2011-02-24T11:10:00.004+01:00

http://odmianymasochizmu.blogspot.com/2011/07/zadra-czyli-jak-nie-do-konca-dostaam.html

Pierwsza plansza z komiksu "Podzielony na czworo". Pozostałe trzy pojawią się w poniedziałek, a na razie musicie trwać w straszliwym napięciu i niepewności.
Moim marzeniem na wiosnę jest wyjechać nad morze i oddać się tam tworzeniu ilustrowanego poradnika "Co robić, gdy miało być tak pięknie, a jest jak zwykle". Jeżeli ktoś ma ochotę spełnić to życzenie, nie będę przeciwna.

EDIT: komiks początkowo znajdował się w tym poście, ale musiałam go zdjąć w związku z planowaną publikacją drukiem. Powyżej - link do jego obecnego miejsca pobytu.

A tymczasem w "Bicepsie"...

2011-02-23T09:22:00.002+01:00

... ukaże się komiks będący efektem kooperacji mojej (scenariusz, tusz) i pana Chmielewskiego (kompozycja, szkic). Co ciekawe, razem pracujemy o wiele szybciej niż każde z osobna, spodziewajcie się więc mojego tuszu w "Zapętleniu" i szkicu Daniela w "Silva Rerum" oraz ich połączonej premiery w okolicach maja (ŻART).

Pióro kontra flamaster

2011-02-16T09:26:00.003+01:00

W ramach prezentu urodzinowego Wonder podarował mi w tym roku zlecenie na prowadzenie warsztatów komiksowych. Spędziłam pół soboty w Obiekcie Znalezionym z okazji Ogólnopolskiego Dnia Pisania Piórem, wypełniając z uczestnikami wyczyszczone uprzednio dymki komiksowe i popijając herbatę z cytryną, co i tak nie uchroniło mnie przed przeziębieniem.

Ponieważ uczestnicy byli w różnym wieku, przygotowałam dość szeroki wybór komiksów: "Chunky Rice" dla dzieci, dla starszych i dorosłych "Możemy zostać przyjaciółmi", "Mój syn", "Trzy paradoksy", "Mały świat golema" i "Uzbrojony ogród". Byłam naprawdę zdziwiona tym, jak swobodnie nieprzygotowani przecież do tego ludzie posługiwali się językiem komiksu - nie było pytań "Co wpisać?", "Gdzie wpisać?", "Czy to nie dla dzieci?", "Czy to się czyta czy ogląda?". Powstały świetne dialogi, ale nie wiem, czy mogę tu wrzucić zeskanowane plansze ze względu na prawa autorskie, a jako że wybieram się raczej do Izraela niż do więzienia, to na razie nie wrzucam. Absolutnie urzekła mnie też mniej więcej siedmioletnia dziewczynka, która wymyślając własny tekst do przygody "mojego syna" w ZOO powiedziała, że to raczej laleczka niż dziecko i że może ojciec sobie tylko wyobraża, że to jego synek. Szacunek.

Wykonałam należytą pracę popularyzatorską, tłumacząc warsztatowiczom, że liternik to zawód, a nie osoba, która pisze sobie raz ładnie, a raz brzydko, pokazałam, jak można dobierać fonty do stylu komiksu (od bardzo prostego w "Trzech paradoksach", odpowiadającego surowości kreski, przez fonty naśladujące pismo ręczne u Mawila i Thompsona, po ręczne liternictwo w "Golemie"). Zabrałam też oryginalne albumy, które były chętnie i kulturalnie czytane, zachwyt wzbudzał szczególnie "A.L.I.E.N.", którego przyniosłam żeby pokazać, że dymki nie muszą zawierać słów, a przynajmniej zrozumiałych słów (chociaż w tym wypadku radość czytelników powodował kontrast pomiędzy miłym wyglądem kosmitów a ich straszliwymi losami, a nie wymyślony przez Trondheima alfabet). Generalnie, była to jedna z milszych prac w moim życiu i przypuszczam, że te warsztaty były pożyteczniejsze dla mnie niż dla uczestników.

Dziękuję mojej wiernej siostrze za towarzycho, Danielowi za zdjęcia, a Wonderowi za robotę.

Co do mojej ulubionej reklamy, to informuję, że wirus mendowatości rozprzestrzenił się na całą rodzinę.

Barwny ich strój

2011-02-09T09:39:00.005+01:00

Kupiłam wczoraj dwa storczyki, żeby mieszkanie przestało wyglądać jak połączenie pracowni szalonego grafika z pracownią szalonego naukowca i wybiegiem, na którym rządzi pewien pies.

Kwiaty są piękne, wyglądają jak owady, co bardzo cenię w roślinach, jestem też głęboko wdzięczna producentowi, że ostrzegł mnie, żebym nie zjadła ich nożem i widelcem z talerzyka. Gdyby nie ta niepozorna karteczka, wetknięta do doniczki, natychmiast bym tak zrobiła.

Wachlarz możliwości

2011-02-07T11:50:00.003+01:00

Tak na razie wygląda "Silva rerum". Liczy sobie 28 stron, ten uroczy wachlarz to rozdział 6, zatytułowany "Luty 2009". Obecnie na warsztat idzie "Marzec 2009", napisałam już też szkic rozdziału 1, "Wrzesień 2008" i zabieram się za jego storyboardowanie. A póki co muszę się nieco zrelaksować, bo przeszłam przez tę zimę z zadziwiającym impetem, ale na finiszu nieco brakuje mi sił, szczególnie w panujących warunkach "przemocy atmosferycznej" (autorem tego konceptu jest Jakub Zgierski).

Nieznośna ciężkość makulatury

2011-02-03T11:13:00.002+01:00

Śmieci przygniatają lasy, a kryzys drenuje nasze kieszenie, w związku z tym pokażę teraz, jak wykorzystać nadprodukcję papieru w biurze, ku pożytkowi wszystkich, w tym także firmy i środowiska. Robię to, bo naprawdę boli mnie serce, ilekroć faks wypluwa kolejne strony nieprzydatnych reklam, a współpracownicy przynoszą mi trzy linijki adresu wydrukowanego na dziewiczej stronie A4.

Skończył się styczeń. Z kalendarza trójdzielnego wyrywam więc trzy kartki, ale zamiast je wyrzucić, przedzieram je sobie na pół, spinam spinaczem, a nie zszywką, żeby było jeszcze ekologiczniej...

... i otrzymuję praktyczny notes do zapisywania spraw do załatwienia, list zakupów, projektów obiadowych etc.

Do tego samego świetnie nadają się tyły zaproszeń i wkładki z nich. Dobry papier, przyjemnie się po nim pisze, można też postawić go łatwo na widoku z liścikiem do narzeczonego "Nakarm psa i umyj łazienkę, bo ja musiałam pilnie iść na łyżwy".

Natomiast strony A4 z faksu lub nieudane próbne wydruki świetnie nadają się na inne próbne wydruki bądź też do rysowanie storyboardów.

Po skończonym użyciu papier przedzieramy na pół, żeby żadne intymności nie wychynęły nieskromnie z pojemnika na makulaturę, i wyrzucamy do odpowiedniego kosza.

Dziękuję za uwagę.

Szkic roboczy

2011-02-02T12:19:00.004+01:00

Robię właśnie komiks, który spowoduje, że przestaniecie mnie lubić. Kadr powyżej to element storyboardu. Całość ukaże się jak skończę, oczywiście, czyli nie za prędko, bo z trudem ogarniam umysłem ilość własnych projektów i planów na następne tygodnie. Na przykład 12 lutego znajdziecie mnie w podziemiach Zachęty, będę tam prowadziła warsztaty z okazji Ogólnopolskiego Dnia Pisania Piórem. Jest to ostatnia okazja, żeby zobaczyć mnie w obecnej wersji, już następnego dnia skończę bowiem 29 lat i zmienię się nie do poznania.

W poczekalni u psychologa

2011-01-21T14:01:00.002+01:00

Powyższa historia wydarzyła się dokładnie tak, jak ją narysowałam. Było to w poniedziałek. Oczywiście nie czyni to komiksu lepszym, chcę w ten sposób zaznaczyć tylko, że nie skaczę na pochyłe drzewo, żartując z Coelho.

Kochanie...

2011-01-20T09:52:00.002+01:00

What will you do if they'd let you go home,
when the plastic's all melted and so is the chrome
Who are the brain police? (F. Zappa)

Jedna z moich ulubionych piosenek Franka Zappy ma nas dzisiaj wprowadzić w nastrój zamyślenia nad plakatami na przystankach (niespodzianka). Lista pytań-odpowiedzi, które uformowały mi się w głowie pod wpływem tego okazu jest następująca:
- Nie możesz ugotować sobie sam, skoro masz taką ochotę?
- Nie potrafisz sam zrobić dania z torebki?
- Czy myślisz, że ten rysunek zmiękczy moje serce, które powie mi "W stronę kuchni..."?
- Czemu masz kreskę jak pięciolatek?
- Co to za czarne bobki wokół wilka?
oraz
- Naprawdę masz ochotę, czy jesteś uzależniony od glutaminianu sodu?

Oczywiście, istnieje możliwość, że wiadomość na lodówce zostawiła kobieta dla mężczyzny, ale znając Polskę - nie sądzę.

Credo

2011-01-18T08:57:00.002+01:00

Wykonane dla Polskich Zombie, a dedykowane Marcinowi Świelickiemu.

Zakaz palenia w miejscach publicznych

2011-01-17T10:16:00.003+01:00

Tak, wiem, że palenie jest niezdrowe i zabija, ale zamierzam rzucić. Naprawdę.
Errata: kolory tego komiksu są w oryginale nieporównanie ładniejsze. Można podziwiać je u mnie na ścianie. Potrzebuję nowego skanera, który nie powleka wszystkiego obowiązkowym szarym filtrem. Jeżeli ktoś potrafi polecić mi odpowiednie machinarium, będę wdzięczna.

Oto styczeń, miesiąc życzeń!

2011-01-04T10:08:00.002+01:00

Początek roku, oprócz dziecięcej radości wywołanej byciem w "Sukcesie", lekko mnie przeraził, bo wyliczyłam sobie w głowie wszystko, co chcę osiągnąć w 2011. Było to przepiękne i było tego dość, jak pisał mój ulubiony czeski poeta Nezval. Dlatego natychmiast popadłam w paranoję, z której też prawie natychmiast się wydobyłam, postanawiając pracować dużo, ale się nie zamęczyć i udając się na lodowisko, by potrenować moją siostrę w tym, co robi doskonale, czyli w piruetach. Polecam jazdę na łyżwach, jest remedium na wszelkie smutki, oprócz tych wywołanych bólem stóp.

Jeżeli natomiast sport nie pomaga, pocieszcie się, że inni (tzn. rada osiedla Moczydło) też nie mają łatwo.

Łatwo ma natomiast mój pies Bolesław Świdnicki, bo spędza zimę zawinięty w koc, dojadając wszystkie świąteczno-sylwestrowe frykasy.

"Silva rerum" ma się dobrze, ukończyłam już 23 strony, a teraz robię kilkudniową przerwę na wypróbowanie gwiazdkowych akwareli. Efekty wkrótce na blogu, a jakże.

Młoda i utalentowana!

2010-12-27T12:49:00.002+01:00

Tak w "Sukcesie" napisała Kasia Nowakowska. Dotyczy to też Ady Buchholc, Katarzyny Witerscheim i Bereniki Kołomyckiej. Więc od dzisiaj jest to oficjalna wersja i tak proszę się do mnie zwracać.

Zapraszam do kiosków.

Licencja poetika

2010-12-20T11:58:00.001+01:00

My name is Bon. James Bon.

Zdaje się, że kiedy kariera muzealnika kiedyś mnie znuży, odnajdę się idealnie jako copywriter w Sodexo.

Brawo, PKP!

2010-12-16T09:15:00.003+01:00

Hej, życie staje się coraz bardziej dziwaczne! Nie dość, że w grudniu pada wreszcie śnieg zamiast corocznego deszczu, nie dość, że PKP przeprasza za cokolwiek pasażerów, to jeszcze sugeruje, że podróż pociągiem może stać się miłą alternatywą dla... spędzenia świąt z rodziną.

Ogłoszenie do przeczytania w dzisiejszej "Wyborczej". Way to go.

Święta święta święta

2010-12-09T10:03:00.004+01:00

Zgodnie z życzeniem Centrali zaprojektowałam pocztówki, świąteczną i noworoczną. Można je kupić w pakiecie z kartkami innych twórców: Asu, Ojca Rene, Agnieszki Piksy, Jakuba Grocholi i Tomka Niewiadomskiego. Zachęcam do złożenia zamówienia.

"Silva Rerum" ma się dobrze, teczka z gotowymi planszami robi się coraz grubsza, podobnie jak autorka.

Święty święty święty...

2010-12-06T09:32:00.004+01:00

Święty Krzysztof, patron kierowców i wielu innych profesji, wykonany na zamówienie dla Jakuba Z. Nieskromnie nadmienię, że jest to chyba moja najlepsza akwarela w karierze. Nie poprawiłabym w niej nic, a takie uczucie jest mi praktycznie obce.

Skoro mówimy już o świętych, jadąc do biura zauważyłam dziś nowy plakat sieci sklepów Euro RTV AGD Czy tylko mi się wydaje, czy św. Mikołaj jest zrobiony na bazie Karola Marksa?

Poranna prasówka

2010-11-25T10:02:00.004+01:00

Czasami dostaję od mojej mamy tzw. kolorową prasę, żebym w obliczu braku telewizora pooglądała sobie coś weselszego niż komiksy Daniela i ładniejszego niż moje bazgroły. Lektura takich pism jest niezwykle pouczająca, a ponieważ czytanie tego typu materiałów wymaga nielichego treningu, przygotowałam dla was kilka prostych ćwiczeń w oparciu o w miarę świeże "Party".

ZADANIE 1: Znajdź przynajmniej pięćdziesiąt seksistowskich stereotypów w reklamie VAIO w czasie krótszym niż dwie minuty.

ZADANIE 2: Znajdź związek pomiędzy bólem nóg u bogatych ludzi a macierzyństwem.

ZADANIE 3: Jak niewysoko trzeba skakać by zostać mistrzynią Polski 69 razy?

Po wykonaniu tych umysłowych ćwiczeń wracam do lektury reportażu o psim smalcu, niezwykle popularnym w naszym kraju leku. Uważam, że Polskę powinno się wysadzić w powietrze, jak dodaje Arcz - dla pewności dwa razy.

EDIT: Za przygotowanie prasówki dziękuję Danielowi, który przegryza się przez to wszystko w okolicach szóstej rano, kiedy ja jeszcze chrapię, uzurpując jego połowę łóżka.

Prosiak i pieprz

2010-11-18T16:31:00.002+01:00

Komiks dedykuję mojemu dyrektorowi, dzięki któremu siedzę spokojnie na zwolnieniu i opluwam sama siebie zamiast wszystkich ludzi dookoła, niczym zainfekowane zombie. Nie wiem, skąd bierze się we mnie przekonanie, że jeżeli jestem chora, to powinnam mimo wszystko być w biurze, bo nie mam zbyt heroicznego usposobienia. Tak czy owak, jest lepiej, w poniedziałek wracam do świata żywych.
P.S. Skaner Daniela znowu zepsuł kolory. Damn.

Rerum porerum

2010-11-02T11:42:00.002+01:00

Z przykrością zawiadamiam, że w najbliższym okresie na blogu nie będzie pojawiało się nic oprócz zdjęć, ewentualnie kuriozalnych ulotek z MZK (wierzę, że jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa). Cały wolny czas poświęcam obecnie na walkę z bólem głowy, co obrazuje dzisiejsza fotografia, ale przede wszystkim, prace nad "Silva Rerum" weszły ostatecznie w fazę rysunkową. Na razie mam 11 stron i jestem podekscytowana jak dziecko (tzn. byłabym, gdyby dzieci rysowały z fajkiem w zębach). Ostatni raz czułam się tak w czasach, kiedy udawałam, że studiuję filologię czeską, a tak naprawdę zajmowałam się głównie pisaniem powieści kryminalnej w rozmaitych zapleśniałych kawiarniach. Myśl o zimie spędzonej przy biurku chwilowo nie napawa mnie zgrozą, a radością, co jest tak dziwnym uczuciem (radość), że aż nie wiem, co z nim robić. W każdym razie, trzymajcie kciuki, żeby tego zapału wystarczyło mi na dłużej niż tydzień, czyli standardowy u mnie okres wypalenia się słomianego ognia.

ZTM - WTF?

2010-10-27T09:01:00.003+02:00

Jeżeli macie ochotę biec naprzeciw tramwaju, którym kieruje kukła, a w dodatku ten tramwaj jest dziwnie mały, lub wy dziwnie ogromni, ZTM ostrzega - nie ryzykuj, nie ryzykuj!

Nie wiem, kto jest grafikiem ZTM, ale ten ktoś robi oszałamiające postępy w dziedzinie projektowania kuriozalnych ulotek.

Poznańsko - warszawski mural w 1500 m do wynajęcia

2010-10-25T10:06:00.004+02:00

W sobotę nagryzmoliłam swój pierwszy w życiu mural (kind of) w 1500 metrów do wynajęcia. Oto kilka zdjęć z tego wiekopomnego wydarzenia.

Właściwy układ sił: Ada Bucholc maluje koźlicę, a ja na kolanach! Obok syren Tomka Pastuszki.

Ponieważ malowanie ostatecznie odbyło się nie w drużynach, a na zasadzie "Każdy zajmuje kawałek ściany i hej hej hola hola taka jest moja wola", postanowiłam rzucić się na termę, której forma załatwiła za mnie większość procesu myślowego, który wcześniej mętnie oscylował wokół zapełnienia ścian rybami głębinowymi i podrzucenia większych elementów reszcie zespołu. Pozostawiona na pastwę własnej inwencji przerobiłam termę na, jakże oryginalnie, syrenę.

Moment kryzysowy nastąpił ok.16, kiedy to zdałam sobie sprawę z tego, że łuski, które namalowałam na całości termy, są zwyczajnie brzydkie. Męska decyzja zamalowania tego paskudztwa i zaczęcia od początku przyniosła pożądany skutek i już ok. 19 zakończyłam swoje dzieło.

Detal: cycek syreny.

Dzięki dokumentalnej pasji Daniela mogę także zaprezentować dzieło Tomka Niewiadomskiego,

potwora z kaloryfera Ani Czuż,

a także uroczo brutalną wizję Tkaczoza i Jacka Świdzińskiego.

Jednak nie będzie mi chyba poczytane za stronniczość, jeżeli napiszę, że najbardziej urzekł mnie mural Daniela, który przyjechał sobie po pracy (Daniel, nie mural), posnuł się tu z papierosem, a tam z aparatem, po czym w niecałą godzinę uporał się z zagadnieniem. Czy wspominałam już, że to mój własny narzeczony?

To tyle wrażeń z soboty, dziękuję Centrali za zaproszenie, moim rodzicom za to, że całe rano składali moje rozhisteryzowane fragmenty we względnie normalną całość i Uli, która przebiegła cały Solec najpierw sama, a potem z bagietką, którą konsumuję na jednym ze zdjęć.

Made in Poznań Noc

2010-10-18T14:50:00.002+02:00

Przepraszam za arcynędzną jakość plakatu, ale internet w biurze działa tak, jakby nie działał i nic lepszego nie udało mi się pobrać.
Niniejszym zapraszam serdecznie na Made in Poznań Noc, 23 października w ramach tej inicjatywy będę brała udział w drużynowym, koźlano-syrenim malowaniu muralu w 1500 m do wynajęcia. Nie mam wielkiego pojęcia o technicznych aspektach muralizmu ani o tworzeniu czegokolwiek w dużym formacie, ale mam ogromną chęć się wykazać i popisać. Więcej informacji tutaj. Jeżeli macie ochotę przybyć i kibicować, będę zaszczycona.

Gęba nie szklanka

2010-10-18T08:36:00.001+02:00

Sto lat, Kulturo!

2010-10-14T10:25:00.004+02:00

Okolicznościowe opowieści dziwnej treści na urodziny Kultury Gniewu, opublikowane w cyklu Popołudnia Gniewu na blogu Ziniola.

No women no art - i moja wystawa

2010-10-13T10:17:00.003+02:00

Lekko spuchnięta z dumy zapraszam w listopadzie do Poznania na festiwal "No women, no art", w ramach którego w pojazdach MPK i nie tylko będzie można obejrzeć mój komiks "Ucieczka od wolności". Program i informacje o wystawie znajdziecie tutaj. Patrząc z perspektywy czasu, chętnie narysowałabym "Ucieczkę" od nowa, ale takie podejście chyba nie jest słuszne. Lepiej w tym czasie zrobić coś nowego, co rzekłszy rzucam się z warkotem do wlokącej się niemiłosiernie dwuplanszówki o szklankach pełnych i pustych.

Kto to taki? Kasztaniaki...

2010-10-11T09:17:00.001+02:00

Pani Irena Art

2010-10-07T09:10:00.002+02:00

Rysunek dla portalu Art Arena, w którego konkursie można wygrać kubek z moim komiksem (między innymi). Z zadowoleniem zauważam u siebie progres w zakresie dłoni. Pamiętam jak dziś, jak nie umiałam ich rysować wcale, ale lubiłam umieszczać je w centrum kadru, za co bezlitośnie skrytykował mnie Marek Turek, udzielając słusznej rady: "Jeżeli coś wychodzi ci słabo, nie pakuj tego w najbardziej widoczne miejsce komiksu". Z tym większym więc zdziwnieniem stwierdzam, że dłonie, które narysował Marek w "Scenach z życia murarza" trudno zaliczyć do udanych, szczególnie pod względem proporcji. To tyle na dziś.

W dzisiejszym odcinku...

2010-10-05T15:20:00.003+02:00

... emo autorka prezentuje, jak nie umie rysować siebie z profilu (innych zresztą też nie) i jak nie umie posługiwać się kredkami. Ale skoro nie umie, to znak, że musi się nauczyć, więc kolejne potworki już wkrótce. Tylko na "Odmianach masochizmu"!

MFKiG 2010 -- fotorelacja

2010-10-04T10:14:00.013+02:00

Mały, tłusty elf przydybany jeszcze w Warszawie w kapeluszu z pracowni Pawie Oczko.

Wszystkim się zdawało, że Sztybor gra jeszcze, a to Gheorghe Zamfir.

Z rybą w nazwisku, a więc oczywiście Michał Śledziński, obok Tłusty Elf infekuje czapeczką - analogiczna już lewituje w stronę niespodziewającego się niczego Michała.

Whizz Kid, czyli osoba zapytana, czy jest Demem, czyli Dem.

Mateusz Skutnik, znany rysownik z Krakowa, tu: studium w Szkarłacie.

Zebranie PSK, sobota, godzina 10.00.

Tort z okazji 10. lecia Kultury Gniewu.

Łódź komiksem stoi i dekoruje - tutaj okolicznościowe instalacje miejskie z okazji zwycięstwa "Łaumy" w plebiscycie na komiks roku.

Osoba zapytana, czy jest Skarżą, a wiec - Skarża, komisarz Gordon z Batmana, Tłusty Elf.

Daniel Chmielewski rysuje Miss Pterodaktylu.

Na tym festiwalu zrebootowany Szymon Holcman nie spał!

Wspominałam już, że Łódź chętnie promuje komiks w przestrzeni miejskiej? Tutaj kursy balsamowania zwłok, zorganizowane w hołdzie dla serii wydawanej przez Hanami.

Grupa anonimowych turystów ze Słupska rozgląda się za Grzegorzem Rosińskim.

Zmęczeni latami rysowania komiksów Henryk Jerzy Chmielewski i Jerzy Wróblewski uwięzieni w czasoprzestrzeni dworca, który zwie się Łoź Fabczna.

Lost at sea

2010-10-01T14:44:00.003+02:00

Na powyższej ilustracji płynę niepoprawnym kraulem, który jest moją specjalnością, podobnie jak niedogolone pachy.

A kiedy przyjdzie także po mnie... WETERYNARZ!

2010-09-30T15:37:00.002+02:00

Dedykowane siostrze mej, Urszuli.

Iron Lion Zion!

2010-09-29T10:50:00.002+02:00

Atelier Wróbel - Chmielewski zaprasza na wielki finał "Czwórki na pokładzie".

A comfy chair!

2010-09-28T15:25:00.003+02:00

Tymczasem...

2010-09-27T14:38:00.002+02:00

See the shark with teeth like razors...

2010-09-27T09:43:00.002+02:00

Poranna lektura "Wysokich Obcasów" nie pozostawia cienia wątpliwości: o ile człowiek pochodzi od małpy, to Katarzyna Herman wyewoluowała z rekina megamordy.

No quarter!

2010-09-23T09:14:00.008+02:00

Znalazłam w biurze kolejną tajną szufladę z prastarym papierem. Komiks narysowałam na dwóch rodzajach kartek niestety, co wpływa niekorzystnie na jego spójność. Podobnie niekorzystnie wyglądają narysowane przeze mnie biodra, a raczej ich brak, szczególnie z prawej. Z mojej prawej.

Hello? Is there anybody in there?

2010-09-22T09:41:00.003+02:00

Lift up the receiver, I'll make you a believer!

Komiks o niedzielnym uwalnianiu ciuchów będzie, ale jeszcze nie teraz, bo przypomniałam sobie, że obiecałam komuś coś i muszę to narysować najpierw.

Epifania

2010-09-21T09:15:00.002+02:00

Apocalipto Now!

2010-09-20T14:04:00.002+02:00

W sumie nie mam pojęcia, dlaczego tak idiotycznie rozegrałam dymek z lewej. Na kartce się to broni. Na skanie niekoniecznie. Wracam do rysowania pamiętnika z soboty i niedzieli, co może potrwać, bo w niedzielę byłam na bardzo interesującym polu obserwacji socjologicznych, ale o tym na razie sza!

Wczoraj

2010-09-17T14:05:00.002+02:00

Skaner nie poradził sobie z kolorami, ale ja z dylematem "Podmalować, żeby dobrze wyszło na kompie, czy zostawić ładny oryginał" owszem! Stawiam na oryginał, bo i tak kalibracje monitorów są rozmaite, więc idealna wersja internetowa nie istnieje.